Albert Camus, 1913–1960, ishte romancier, eseist dhe mendimtar francez, vepra e të cilit trajton tjetërsimin e njeriut në jetën moderne dhe bazat e moralit e të politikës. Lindi në Algjeri, në një familje me baba francez dhe nënë me prejardhje spanjolle. Babai i tij u vra në Luftën e Parë Botërore. Camus studioi në Universitetin e Algjerit dhe luajti futboll; më vonë theksonte rëndësinë e përvojës sportive për kuptimin e tij të detyrimit dhe të moralit. Punoi si gazetar, u zhvendos në Paris më 1940 dhe u përfshi në Rezistencën franceze gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Në «Miti i Sizifit», të botuar më 1942, ai shqyrtoi absurdin: përplasjen ndërmjet kërkesës njerëzore për kuptim, rregull dhe shpjegim dhe një bote që nuk jep përgjigje përfundimtare ndaj kësaj kërkese. Dalja nga rutina e jetës së përditshme mund ta bëjë njeriun të vetëdijshëm për këtë mospërputhje dhe të shkaktojë ndjenjën e të qenit i huaj në botë. Vepra të tilla si romani «I huaji», po i vitit 1942, e afruan Camus-në me problemet e ekzistencializmit të Jean-Paul Sartre-it, megjithëse mendimi i tij nuk mund të barazohet plotësisht me atë rrymë.

Camus i lidhte disa nga rrënjët intelektuale të fashizmit gjerman me nihilizmin moral të periudhës ndërmjet dy luftërave. Përballë tij kërkonte një bazë politike që do të mbronte drejtësinë dhe lirinë pa e përligjur shtypjen në emër të një të ardhmeje ideale. Në «Njeriu i rebeluar», të vitit 1951, mbrojti rebelimin kundër padrejtësisë, por kundërshtoi shndërrimin e tij në një ortodoksi të re shtypëse. Një rend i ri shoqëror duhej të ruante masën, kufijtë moralë dhe drejtësinë shoqërore, në vend që të zëvendësonte një dogmë me një tjetër.

Në mendimin e tij ekziston një tension ndërmjet mosbesimit ndaj shpjegimeve përfundimtare të botës dhe nevojës për të mbrojtur norma të përbashkëta të sjelljes. Skepticizmi ndaj sistemeve që pretendojnë se e zgjidhin racionalisht çdo problem politik bashkëjeton me një humanizëm që mbron jetën, dinjitetin dhe solidaritetin njerëzor. Prej kësaj buron kundërshtimi i tij ndaj ekstremizmit dhe ndaj përligjjes pa kufi të dhunës. Rebelimi është i vlefshëm për aq sa mbron njeriun dhe njeh kufij; ai e tradhton vetveten kur, në emër të drejtësisë së ardhshme, e trajton vrasjen dhe shtypjen si mjete pa kufizim.