Masë përmbledhëse e ndryshimit të mbështetjes zgjedhore ndërmjet dy zgjedhjeve. Në formulimin klasik të përdorur nga D. E. Butler-i, zhvendosja ndërmjet dy partive llogaritet si mesatarja e rritjes së pjesës së votës së njërës dhe e rënies së pjesës së votës së tjetrës. Bëhet fjalë për ndryshime në pikë përqindjeje, jo për numrin absolut të votave. Nëse një parti rritet me gjashtë pikë përqindjeje dhe tjetra bie me katër, zhvendosja e matur drejt së parës është pesë pikë përqindjeje.

Kjo masë e përmbledh me lehtësi një ndryshim zgjedhor, por ka dy kufizime kryesore. Së pari, interpretimi bëhet i vështirë kur garojnë më shumë se dy parti dhe votat mund të lëvizin në disa drejtime. Kjo shpjegon pjesërisht përdorimin historikisht më të përhapur të saj në Britani, Shtetet e Bashkuara dhe vendet e Australazisë sesa në sisteme shumëpartiake të tjera. Së dyti, përqindjet në dy zgjedhjet llogariten mbi dy tërësi votash që mund të ndryshojnë nga pjesëmarrja, përbërja e elektoratit dhe numri i votave të vlefshme. Prandaj rezultati nuk duhet interpretuar si përqindje e një grupi të njëjtë njerëzish që domosdoshmërisht e kanë ndërruar votën.

Për problemin shumëpartiak janë propozuar modele të zhvendosjes trekëndëshe, por ato janë më të ndërlikuara dhe vështirësia rritet kur ka katër parti të rëndësishme, si në disa zgjedhje skoceze. Kritika statistikore e bazave të ndryshme të përqindjeve ka bërë që disa studiues të shmangin përdorimin e kësaj mase.

Kur dihen kalimet individuale nga një sjellje zgjedhore në tjetrën, mund të përdoren matrica që tregojnë, për shembull, sa votues të secilës parti kaluan te partitë e tjera ose te abstenimi. Të dhëna kaq të hollësishme nuk janë zakonisht të disponueshme nga rezultatet e përmbledhura. Për këtë arsye, zhvendosja elektorale mbetet një tregues praktik i ndryshimit neto, por nuk zëvendëson analizën e rrjedhjeve reale të votuesve dhe nuk i shpjegon vetë shkaqet e ndryshimit.