Vullneti i përgjithshëm është një koncept qendror në filozofinë politike të Jean-Jacques Rousseau-së. Ai shpreh vullnetin e qytetarëve kur vendosin duke pasur parasysh të mirën e bashkësisë si tërësi, dhe jo vetëm interesat e veçanta të individëve ose të grupeve. Për këtë arsye, nuk barazohet thjesht me shumën e dëshirave private. Një vendim mund të mbështetet nga shumë veta për arsye të interesit të tyre vetjak, pa shprehur domosdoshmërisht atë që Rousseau e quan vullnet të përgjithshëm.

Shprehja kishte një histori teologjike përpara përdorimit të saj politik. Debati trajtonte, ndër të tjera, marrëdhënien ndërmjet vullnetit të përgjithshëm të Zotit për shpëtimin e njerëzve dhe vendimeve ose rezultateve të veçanta që nuk sillnin shpëtimin e të gjithëve. Një figurë e rëndësishme në këtë histori ishte Nicolas Malebranche (1638–1715), prift i Kongregatës së Oratorit dhe filozof racionalist francez. Ai nuk ishte jezuit dhe nuk e mohonte mëkatin fillestar. Në filozofinë e tij, ky mëkat kishte rol në shpjegimin e çrregullimit të prirjeve njerëzore. Rëndësia e tij për historinë e nocionit qëndron te diskutimi i mënyrës se si veprimi hyjnor shfaqet përmes vullneteve e ligjeve të përgjithshme dhe te marrëdhënia ndërmjet natyrës e hirit. Kalvinizmi, me mësimet e tij për mëkatin dhe shpëtimin, ishte pjesë e sfondit të debatit fetar; Rousseau e zhvendosi çështjen e vullnetit të përgjithshëm drejt rendit politik.

Qyteti-shtet i vogël ishte një model veçanërisht i rëndësishëm për Rousseau-në, i cili merrte shembuj nga bota e lashtë dhe nga Gjeneva, vendlindja e tij. Në leximet që theksojnë këtë model, vullneti i përgjithshëm kërkon një bashkësi ku qytetarët mund të njohin interesat e përbashkëta dhe të marrin pjesë drejtpërdrejt në vendimmarrje. Ky është një ideal institucional, jo përshkrim i barazisë politike të të gjithë banorëve të qyteteve historike. Trupa e qytetarëve me të drejta të plota përbënte shpesh vetëm një pakicë të popullsisë, ndërsa të tjerët përjashtoheshin. Po ashtu, diskutimi i Rousseau-së për rendin politik nuk kufizohej vetëm te qytetet-shtete, çka shihet edhe nga projektet e tij për Korsikën dhe Poloninë.

Modeli shpreh lirinë në kuptimin antik të pjesëmarrjes në hartimin e ligjeve, më shumë sesa lirinë moderne të një fushe private të mbrojtur nga ndërhyrja kolektive. Ushtrimi i të drejtave politike lidhej me një frymë të përgjithshme patriotizmi dhe me vlera qytetare të rrënjosura përmes edukimit që nga fëmijëria. Në këtë këndvështrim, vullneti i përgjithshëm nuk prodhohet vetëm nga numërimi i votave: ai kërkon edhe kushte shoqërore dhe formim qytetar që i nxisin pjesëmarrësit të gjykojnë për të mirën e përbashkët.