Rregullim ligjor që e bën pjesëmarrjen në votim një detyrim dhe parashikon sanksione për mosrespektimin e tij pa arsye të pranuar. Australia dhe Belgjika janë shembuj historikë të njohur, megjithëse fusha e zbatimit, përjashtimet dhe sanksionet ndryshojnë sipas vendit dhe llojit të zgjedhjeve. Detyrimi për të marrë pjesë nuk e heq fshehtësinë e votës dhe nuk i jep autoritetit të drejtën të caktojë kandidatin ose partinë që zgjedhësi duhet të përkrahë.

Në analizat e përvojës australiane janë veçuar dy efekte të mundshme. Së pari, është argumentuar se votimi i detyrueshëm mund t'u japë partive të majta një mbështetje disi më të madhe sesa do të merrnin në votim vullnetar, nëse përkrahësit e tyre përfshijnë më shumë njerëz me motivim të dobët për të votuar. Ky është një argument që varet nga përbërja dhe sjellja e elektoratit, jo një pasojë e domosdoshme në çdo zgjedhje.

Së dyti, mund të shfaqet i ashtuquajturi «votim sipas radhës së fletës»: zgjedhës të painteresuar ose të pakënaqur i renditin kandidatët thjesht sipas pozicionit në fletën e votimit, pa shprehur parapëlqime të menduara. Kur emrat vendoseshin sipas alfabetit, kjo mund t'u jepte përparësi kandidatëve me mbiemra që fillonin me shkronjat e para. Caktimi i rendit me short dhe, në sisteme të caktuara, përdorimi i varianteve të fletës me renditje të ndryshme synojnë të shmangin përparësinë sistematike që buron nga rendi alfabetik ose nga një pozicion i pandryshueshëm.