Kompetencë që i lejon organit ekzekutiv të refuzojë pjesë të veçanta të një projektligji, zakonisht zëra të caktuar shpenzimesh, ndërsa pjesën tjetër e miraton. Ajo ndryshon nga vetoja e përgjithshme, me të cilën projektligji kthehet ose refuzohet si një tërësi.

Në shumë shtete përbërëse të Shteteve të Bashkuara, guvernatori ka një formë të kësaj vetoje mbi projektligjet e caktimit të fondeve. Ajo i jep ekzekutivit kontroll më të imët mbi legjislacionin financiar dhe mund të përdoret për të hequr shtesa të futura në një projektligj ose shpenzime që u shërbejnë interesave të ngushta të zonave e grupeve të caktuara. Kufijtë e kompetencës varen nga rregullat kushtetuese përkatëse.

Presidenti amerikan nuk ka një kompetencë të përgjithshme kushtetuese për t'i ndryshuar në këtë mënyrë ligjet e miratuara nga Kongresi. Dhënia e një vetoje të tillë është propozuar shpesh. Ligji federal i vitit 1996 që i dha presidentit mundësinë të anulonte kategori të caktuara shpenzimesh dhe lehtësish tatimore u shpall antikushtetues nga Gjykata e Lartë në çështjen Clinton kundër Qytetit të New York-ut, më 1998. Gjykata arsyetoi se anulimi i një pjese të ligjit pas miratimit shmangte procedurën kushtetuese të miratimit dhe ndryshimit të ligjeve.