Qëndrim mbi rolin e gjykatave që kërkon kufizim të kujdesshëm të ndërhyrjes gjyqësore në vendimet e organeve politike. Sipas tij, gjyqtarët duhet të përcaktojnë dhe zbatojnë kuptimin e ligjit, ndërsa ligjbërjen dhe zgjedhjet e politikave publike t'ua lënë organeve që kanë kompetencën dhe përgjegjësinë përkatëse. Bindjet personale politike të gjyqtarit nuk duhet të zëvendësojnë arsyetimin juridik.

Në debatin amerikan, vetëpërmbajtja është lidhur shpesh me kërkesën që interpretimi i Kushtetutës të udhëhiqet nga qëllimi fillestar i hartuesve të saj dhe i amendamenteve. Kjo është një nga mënyrat e propozuara për të kufizuar lirinë e gjyqtarit, por vetëpërmbajtja, originalizmi dhe interpretimi i ngushtë i tekstit nuk janë koncepte plotësisht të njëjta. Një interpretim i mbështetur në kuptimin fillestar mund, në një rast të caktuar, të çojë edhe në rrëzimin e një ligji të miratuar nga organet e zgjedhura.

Kundërshtitë u bënë veçanërisht të forta rreth Gjykatës së Lartë të Shteteve të Bashkuara gjatë kryesimit të Earl Warren-it, më 1953–1969. Vendimet mbi segregacionin në arsimin publik, ndarjen e zonave dhe përfaqësimin në organet legjislative, si edhe të drejtat e të dyshuarve për vepra penale, patën ndikim të madh në politikat publike. Kritikët, sidomos republikanë konservatorë të asaj periudhe dhe të dekadave pasuese, i përshkruan këto vendime si aktivizëm gjyqësor. Ata argumentonin se Gjykata kishte cenuar ndarjen e pushteteve dhe federalizmin, duke futur vlerat politike të gjyqtarëve në vendimmarrjen juridike.

Presidentët Richard Nixon, Ronald Reagan dhe George H. W. Bush kërkuan t'i kundërviheshin kësaj prirjeje përmes emërimit të gjyqtarëve federalë të paraqitur si përkrahës të interpretimit të rreptë të Kushtetutës. Në këtë politikë emërimesh nuk u dalluan gjithmonë qartë vetëpërmbajtja gjyqësore dhe konservatorizmi politik. Mbështetja për një rezultat konservator nuk tregon vetvetiu se gjykata ka ushtruar më pak pushtet ndaj legjislativit ose ekzekutivit.

Kritikët e lidhjes së ngurtë me qëllimin fillestar vënë në dukje se synimet e hartuesve mund të jenë të paqarta ose të ndryshme nga njëri-tjetri. Kushtetuta jep një kuadër të përgjithshëm të hartuar më shumë se dy shekuj më parë për një shoqëri shumë më të vogël dhe ndryshe nga ajo e mëvonshmja. Sipas kësaj kritike, ngurtësimi i interpretimit mund të pengojë zhvillimin kushtetues dhe përshtatjen e parimeve me rrethana të reja. Nga ana tjetër, mbështetësit e kufizimit gjyqësor paralajmërojnë se një aktivizëm pa kufij do t'ia hiqte Kushtetutës fuqinë për të kufizuar vetë gjyqtarët. Debati ka të bëjë me ekuilibrin ndërmjet zbatimit të autoritetit kushtetues, mbrojtjes së të drejtave dhe respektimit të kompetencave të organeve të zgjedhura.