Veprimi që prek vetëm ose kryesisht vetveten është një kategori e filozofisë politike që synon të dallojë veprimet brenda sferës së autonomisë personale nga ato që cenojnë të tjerët dhe mund të përligjin ndërhyrje publike. Në formulimin më të rreptë, ai është një veprim që nuk prek askënd tjetër përveç personit që e kryen.

Disa autorë e lidhin prejardhjen e dallimit me trajtimin kantian të ndërgjegjes së zakonshme morale; të tjerë me analizën e Bentham-it për dhimbjen, kënaqësinë dhe motivet. Shtjellimi klasik më i gjerë gjendet te «Mbi lirinë» i John Stuart Mill-it, botuar më 1859.

Mill-i dallon një fushë të virtytit personal nga fusha e detyrimeve ndaj të tjerëve. Për një veprim që i përket vetëm personit mund të përdoren bindja, këshilla dhe nxitja personale, por jo domosdoshmërisht sanksioni publik. Veprimi kalon në fushën që prek të tjerët kur dëmton një interes të tyre, shkel një të drejtë ose lë të papërmbushur një detyrim ndaj tyre.

Për shembull, dehja e një ushtari ose polici jashtë kryerjes së detyrës mund të trajtohet si çështje personale; dehja gjatë shërbimit prek të tjerët, sepse cenon një detyrim që ai duhet të përmbushë. Ky dallim është një nga bazat e parimit liberal të lirisë, megjithëse në praktikë mund të jetë e vështirë të përcaktohet se kur pasojat personale kthehen në cenim të interesave të të tjerëve.