Në kuptimin fillestar, pasuria që dikush ka marrë ose pritet të marrë nga një person tjetër me trashëgim. Me zgjerimin e kuptimit, fjala përfshiu edhe gjendje, cilësi ose detyrime që njeriu i merr në lindje ose si pasojë e vdekjes së dikujt, pa u kufizuar te të drejtat e pronësisë. Për shembull, në shekujt XVII dhe XVIII përdorej shprehja se puna ishte trashëgimia e bijve të Adamit, duke e paraqitur detyrimin për të punuar si pjesë të gjendjes së përbashkët njerëzore.

Në kuptimin kulturor dhe politik, trashëgimia përfshin praktikat, vlerat, kujtesën dhe krijimet që njerëzit marrin si pjesëtarë të një familjeje, krahine, klase, kombi ose bashkësie tjetër. Thirrja për ruajtjen e saj shpreh një detyrim ndaj paraardhësve, për të mos shkatërruar atë që kanë krijuar, dhe ndaj pasardhësve, për t'u përcjellë vlera e forma jete që mund t'u japin identitet dhe kuptim.

Ky arsyetim mund t'u japë përparësi detyrimeve ndërbreznore ndaj përfitimeve afatshkurtra. Sipas tij, një llogaritje thjesht utilitare e dobisë së menjëhershme nuk mjafton për të vendosur nëse një ndërtesë, traditë ose peizazh duhet ruajtur. Për këtë arsye, trashëgimia ka rëndësi në shumë fusha të politikës publike, veçanërisht në arsim, arte dhe mbrojtjen e mjedisit.

Niveli kombëtar është një pikë referimi e shpeshtë. Në Angli, emri English Heritage është lidhur me institucionin që mbronte ndërtesat historike dhe karakterin e mjedisit të ndërtuar. Në Britani, përdorimi politik i nocionit u pasqyrua edhe në ekzistencën e Departamentit të Trashëgimisë Kombëtare më 1992–1997, përgjegjës ndër të tjera për artet dhe sportin. Këto emërtime tregonin se fusha të ndryshme kulturore trajtoheshin si pjesë e një të mire të trashëguar bashkërisht.

Krahas kuptimit kombëtar është zhvilluar edhe ideja e trashëgimisë botërore. UNESCO-ja identifikon e njeh vende të Trashëgimisë Botërore, duke përfshirë pasuri me rëndësi të jashtëzakonshme natyrore ose kulturore. Shumë prej tyre lidhen me histori shumë të lashtë, por nocioni nuk kufizohet vetëm te lashtësia. Ai shpreh idenë se disa pasuri kanë vlerë për njerëzimin në tërësi, edhe kur ndodhen brenda territorit të një shteti të caktuar.