Toleranca është gatishmëria për të mos penguar bindje, qëndrime ose veprime me të cilat nuk pajtohemi, që nuk na pëlqejnë ose që i kundërshtojmë. Vlera e saj qëndron pikërisht te përmbajtja nga ndërhyrja edhe kur ekziston mundësia ose pushteti për ta ushtruar atë. Prandaj toleranca nuk është e njëjtë me pëlqimin, miratimin ose indiferencën: dikush mund ta quajë të gabuar një bindje dhe megjithatë ta pranojë të drejtën e tjetrit për ta mbajtur atë.

Kufijtë e konceptit nuk janë gjithmonë të qartë, sepse vetë ndërhyrja përfshin forma të ndryshme, nga argumentimi bindës deri te detyrimi ligjor. Një person mund të pretendojë se e toleron një praktikë ngaqë nuk kërkon ndalimin e saj me ligj dhe ndëshkimin e atyre që e ushtrojnë. Por nëse njëkohësisht përjashton shoqërisht njerëzit që e ndjekin atë praktikë ose i paralajmëron të tjerët të mos shoqërohen me ta, shkalla e tolerancës së tij bëhet e diskutueshme. Këtu duhet dalluar toleranca juridike nga pranimi shoqëror: e para mund të ekzistojë edhe kur i dyti mungon.

Historikisht, në politikë rëndësi të veçantë ka pasur toleranca fetare. Çështja kryesore ishte se deri në ç'pikë shteti mund t'u kërkonte qytetarëve të ndiqnin një besim ose rite të caktuara. Në një shoqëri shumëkulturore, ajo që një grup e konsideron detyrim të domosdoshëm fetar ose moral mund të shihet nga një grup tjetër si krejtësisht e papranueshme. Toleranca kërkon përballimin e këtij kundërshtimi, pa supozuar se dallimet zhduken.

Një nga problemet më të vështira është tolerimi i atyre që vetë nuk janë tolerantë. Deri ku duhet t'u lejohet hapësirë bindjeve ose veprimtarive që synojnë t'ua heqin këtë liri të tjerëve? Në teorinë demokratike kjo lidhet me pyetjen se sa duhet t'i lejojë një rend demokratik organizatat antidemokratike. Përgjigjja kërkon të peshohen liria e shprehjes dhe organizimit, mbrojtja e të drejtave të të tjerëve dhe ruajtja e kushteve që e bëjnë tolerancën të mundshme.