Tirania e shumicës është rreziku që një shumicë politike ta përdorë fuqinë e numrave për të shtypur pakicat, për t'u marrë pronën ose për t'u imponuar besimin, gjuhën dhe kulturën e vet. Shqetësimi shfaqet, në forma të ndryshme, te Platoni, Aristoteli, James Madisoni, Alexis de Tocqueville dhe John Stuart Milli. Termi nuk nënkupton se çdo vendim i shumicës është tiranik, por se sundimi i shumicës ka nevojë për kufij dhe garanci për ata që humbin votimin.

Madisoni, në shkrimet e Federalistit, argumentonte se madhësia dhe larmia e Shteteve të Bashkuara do ta vështirësonin krijimin e një shumice të përhershme kombëtare me të njëjtin interes shtypës. Interesat e shumta do të konkurronin dhe do të pengonin njëri-tjetrin. Nëse një shumicë e tillë megjithatë formohej në nivel kombëtar, kompetencat që mbeteshin te shtetet do të krijonin një mbrojtje tjetër. Ndarja ndërmjet pushtetit legjislativ, ekzekutiv dhe gjyqësor duhej të siguronte pengesa të mëtejshme ndaj përqendrimit të pushtetit.

Kjo zgjidhje ka kufizime. Një pakicë e shpërndarë gjeografikisht mund të mos bëhet shumicë në asnjë njësi territoriale, ndërsa vetëqeverisja vendore mund ta forcojë shtypjen lokale. Përvoja e popullsisë së zezë në Shtetet e Bashkuara e ilustron këtë problem: mbrojtja e të drejtave të shteteve jugore shërbeu gjatë për ruajtjen e epërsisë së të bardhëve. Zbatimi më i fuqishëm federal i të drejtave civile gjatë viteve 1960 tregoi se pushteti qendror mund të ishte mjet mbrojtjeje kundër një shumice vendore, jo vetëm burim rreziku për autonominë e saj.

Milli propozonte përfaqësimin proporcional dhe forma të votimit me më shumë se një votë për disa zgjedhës. Në arsyetimin e tij për përfaqësimin kombëtar, vota shtesë lidhej kryesisht me arsimin dhe aftësinë e gjykimit; pasuria mund të merrej si tregues i papërsosur i këtyre cilësive, por nuk duhej barazuar thjesht me meritën politike. Propozime të tilla, megjithatë, do të krijonin pabarazi në peshën e votës dhe do të favorizonin grupe të caktuara shoqërore.

Përfaqësimi proporcional mund të korrigjojë mbipërfaqësimin që prodhon një sistem zgjedhor, por nuk e zhduk një shumicë që ekziston realisht në elektorat. Në Irlandën e Veriut pas vitit 1921, ndarja fetare dhe identifikimi politik i lidhur me të ndihmuan në qëndrueshmërinë e një shumice protestante unioniste. Po kështu, votat shtesë për më të arsimuarit ose për shtresat më të favorizuara nuk do të mbronin çdo pakicë; do të ndryshonin se cilat grupe kishin më shumë ndikim.

Një pjesë e frikës historike nga demokracia lidhej me mundësinë që shumica e varfër t'ia konfiskonte pronën pakicës së pasur. Kjo nuk është një pasojë e domosdoshme e votës së përgjithshme. Rishpërndarja nëpërmjet tatimeve dhe shërbimeve dallon nga shpronësimi i përgjithshëm, ndërsa shumë votues kanë interesa të përziera si punëmarrës, kursimtarë dhe pronarë. Në modele ku zgjedhësi i mesëm përcakton politikën, shpronësimi që do ta dëmtonte edhe atë ka pak gjasa të marrë mbështetje të qëndrueshme. Ky argument varet nga supozimet e modelit dhe nuk e zëvendëson nevojën për mbrojtjen institucionale të pakicave.