Qasje në analizën e zgjedhjeve dhe të zgjedhjes shoqërore që i paraqet politikanët, partitë dhe votuesit si pozicione në një hapësirë politikash. Një bosht mund të shprehë, për shembull, shkallën e shpenzimeve publike; disa boshte mund të përfaqësojnë njëkohësisht politikat ekonomike, shoqërore dhe të jashtme. Modeli shqyrton si ndërveprojnë kandidatët që kërkojnë të zgjidhen me votuesit që parapëlqejnë politika të caktuara.

Një burim i kësaj qasjeje është analiza ekonomike e vendndodhjes së dyqaneve: pse ndërmarrjet konkurrente mund të grumbullohen në qendër të një tregu, në vend që të shpërndahen në largësi të barabarta. Duke zhvilluar analogjinë për konkurrencën politike, Anthony Downs-i argumentoi në «Një teori ekonomike e demokracisë» të vitit 1957 se kandidatët që synojnë fitoren mund të afrohen te politika e votuesit median. Median është votuesi në mes të renditjes së pozicioneve, jo domosdoshmërisht votuesi me qëndrimin mesatar aritmetik.

Në formën klasike të modelit, votuesi mund të vlerësojë largësinë ndërmjet pozicionit të vet dhe atij të kandidatëve. Ai voton për kandidatin më të afërt ose, në mënyrë taktike, për një kandidat më të largët që ka mundësi më të madhe të fitojë. Përfundimi për afrimin te mediana mbështetet në supozime si konkurrenca mes dy kandidatëve që synojnë fitoren, një dimension i përbashkët politik dhe parapëlqime me një kulm: çdo votues ka një pikë më të dëshiruar dhe vlerëson gjithnjë e më pak largimin prej saj.

Modelet hapësinore përdorin shpesh aparaturë matematikore të ndërlikuar. Kjo e bën të nevojshëm shpjegimin e supozimeve para se përfundimet të zbatohen në praktikë. Nëse çështjet politike nuk kanë rëndësi për votuesit ose ata nuk dallojnë pozicionet e kandidatëve dhe të vetat, përfytyrimi i zgjedhjes si matje largësish mund të shpjegojë pak. Identifikimi partiak, personaliteti dhe lidhje të tjera mund të kenë më shumë peshë.

Në një hapësirë me shumë dimensione, votimi me shumicë mund të prodhojë cikle dhe të mos ketë një pikë të qëndrueshme drejt së cilës të afrohen politikanët. Kjo kufizon zbatimin e thjeshtë të modelit të medianës, por nuk e bën të pavlefshme çdo teori hapësinore: modelet mund të shqyrtojnë edhe paqëndrueshmërinë, procedurat dhe kufizimet institucionale. Në mjedise ku pjesëmarrësit janë të informuar dhe vendimi lidhet kryesisht me një dimension, si disa komisione parlamentare, analiza hapësinore mund të jetë veçanërisht e dobishme.

Humbjet zgjedhore të Barry Goldwater-it më 1964, George McGovern-it më 1972 dhe Partisë Laburiste të drejtuar nga Michael Foot-i më 1983 janë përdorur si shembuj të kostos së largimit nga votuesit qendrorë. Edhe largimi i Margaret Thatcher-it më 1990 është interpretuar ndonjëherë në këtë mënyrë, por ai rezultoi nga një sfidë brendapartiake dhe tërheqja nga gara për drejtimin, jo nga humbja e saj në zgjedhje të përgjithshme atë vit. Këto raste mund të ilustrojnë argumentin, por nuk janë prova të mjaftueshme se pozicionimi ideologjik është shkaku i vetëm i suksesit ose i dështimit politik.