Marrëdhënia ndërmjet komunikimit televiziv dhe formimit të opinionit, përfaqësimit politik, zgjedhjeve dhe ushtrimit të pushtetit. BBC-ja hapi shërbimin televiziv për zonën e Londrës më 2 nëntor 1936, me transmetim nga Alexandra Palace. Lufta e Dytë Botërore e ndërpreu zhvillimin e tij. Kur transmetimi rifilloi më 1946, numri i aparateve ishte ende shumë i vogël, sipas vlerësimeve të kohës më pak se dymbëdhjetë mijë.

Deri më 1960 televizioni ishte përhapur në shumicën e familjeve në Mbretërinë e Bashkuar dhe në Shtetet e Bashkuara, ndërsa në shumë vende të tjera përhapja ishte më e kufizuar. Statistikat ndërkombëtare për atë vit jepnin rreth 11,1 milionë marrës televizivë në Mbretërinë e Bashkuar, 4,6 milionë në Gjermaninë Perëndimore dhe 1,9 milionë në Francë. Megjithatë, numri i aparateve nuk mat drejtpërdrejt numrin e shikuesve: shumë njerëz ndiqnin programe në bare, shkolla dhe ambiente të tjera të përbashkëta.

Përhapja e një mjeti që transmetonte njëkohësisht zërin dhe figurën ndryshoi kushtet e marrëdhënieve politike. Në teorinë demokratike, disa nga funksionet tradicionale të përfaqësuesit si ndërmjetës i komunikimit humbën rëndësi kur udhëheqësit kombëtarë mund të shiheshin e të dëgjoheshin drejtpërdrejt në dhomën e ndenjjes së pothuajse çdo familjeje. Në periudhën e parë të televizionit masiv, disa vëzhgues dalluan prirje «cezariste» ose «bonapartiste»: udhëheqësit kërkonin një lidhje të drejtpërdrejtë personale me elektoratin, duke anashkaluar ndërmjetësimet tradicionale.

Harold Macmillan-i, kryeministër britanik më 1957–1963, Charles de Gaulle-i, president francez më 1959–1969, dhe John F. Kennedy, president amerikan më 1961–1963, u konsideruan shembuj të politikanëve që dinin të përshtateshin me epokën televizive. Një interpretim i përhapur ia atribuonte fitoren e ngushtë të Kennedy-t ndaj Richard Nixon-it më 1960 pjesërisht paraqitjes së tij të freskët dhe të rregullt në debatin televiziv, përkundrejt pamjes së lodhur dhe mjekrës së dukshme të Nixon-it. Ky është një shpjegim i ndikimit të imazhit, jo provë se pamja televizive e përcaktoi e vetme rezultatin.

Matja e saktë e ndikimit politik të televizionit has vështirësitë klasike të shpjegimit në shkencat shoqërore. Miliona njerëz shikojnë programe, formojnë gjykime dhe veprojnë në rrethana që ndryshojnë njëkohësisht në shumë drejtime. Ka shumë faktorë hyrës dhe shumë rezultate të mundshme; prandaj është e vështirë të izolohet një marrëdhënie e padyshimtë shkak-pasojë. Një problem i ngjashëm shfaqet në debatin nëse dhuna e trilluar televizive nxit dhunën kriminale reale. Këto kufizime nuk e kanë penguar shfaqjen e pretendimeve shumë të sigurta nga politikanë dhe komentues që e paraqesin si të provuar lidhjen që vetë besojnë.

Shqetësimet e hershme liberale për totalitarizmin, të lidhura ndër të tjera me Russell-in dhe Orwell-in, e shihnin televizionin si një mekanizëm të mundshëm të fuqishëm për kontrollin e mendimit nga pushtetet e vendosura. Por një pjesë e kërkimeve theksoi se themelet e bindjeve dhe vlerave formohen herët, veçanërisht në familje. Shikuesit mund të jenë përzgjedhës: u kushtojnë më shumë vëmendje ideve dhe provave që përforcojnë pikëpamjet e tyre ekzistuese.

Kundërargumenti është se ndikimi nuk duhet matur vetëm nga ndryshimi i menjëhershëm i një bindjeje të shprehur. Televizioni mund të strukturojë pamjet për botën, të përcaktojë cilat çështje zënë vend në rendin publik të ditës dhe të formësojë besime në mënyra më të tërthorta. Sipas disa kritikëve, këto procese priren të mbështesin pranimin e rendit ekzistues. Kështu debati përfshin si përzgjedhjen aktive të shikuesit, ashtu edhe fuqinë e mediumit për të përcaktuar kornizën e informacionit.

Vetë mjedisi teknik ndryshoi. Rreth vitit 1960, në shumë vende, nga dhjetë familje që ndiqnin televizionin, të paktën gjashtë mund të shihnin të njëjtin program. Deri më 1990 ishin shtuar kanalet tokësore, transmetimet kabllore dhe satelitore. Aparati përdorej edhe për lojëra ndërvepruese dhe për marrjen e informacionit të shkruar. Videokasetat u jepnin shikuesve mundësi ta zgjidhnin vetë përmbajtjen dhe kohën e shikimit. Nga dhjetë familje përpara një ekrani televiziv, tashmë të dhjeta mund të ndiqnin gjëra të ndryshme.

Ky fragmentim e ndryshoi marrëdhënien ndërmjet televizionit dhe pushtetit. Ai e relativizoi edhe debatin e mëparshëm mbi transmetimin televiziv të parlamenteve: fakti që një seancë mund të transmetohej nuk garantonte më se do ta shihte një publik i gjerë. Ndikimi politik varej gjithnjë e më shumë nga përzgjedhja, konkurrenca ndërmjet përmbajtjeve dhe shpërndarja e vëmendjes së publikut.