Të drejta që, sipas teorive që i njohin, u përkasin njerëzve për shkak të natyrës së tyre njerëzore dhe jo sepse u janë dhënë nga një marrëveshje, një qeveri ose një institucion juridik. Ato mendohet se ekzistojnë edhe në mungesë të institucioneve politike e ligjore dhe se u përkasin individëve pavarësisht nga koha dhe vendi. Kjo i dallon nga të drejtat pozitive, të cilat njihen, jepen ose garantohen nga një sistem i caktuar ligjor.

Koncepti ka qenë objekt kundërshtish të forta. Jeremy Bentham-i i quante të pakuptimta pretendimet për të drejta natyrore, duke argumentuar se nuk mund të flitet me kuptim për të drejta pa detyrime të zbatueshme dhe se zbatueshmëria kërkon një sistem juridik që mund të përdorë forcën. Sipas këtij kundërshtimi, një e drejtë e shkëputur nga institucionet që e zbatojnë nuk ka të njëjtin status si një e drejtë juridike. Përkrahësit e të drejtave natyrore, nga ana tjetër, synojnë pikërisht të identifikojnë standarde me të cilat mund të gjykohen edhe vetë ligjet dhe institucionet.

As ndër ata që e pranojnë konceptin nuk ka njëzëshmëri mbi përmbajtjen ose burimin e këtyre të drejtave. Ato janë përshkruar si dhurata të Perëndisë, si të drejta që u përgjigjen detyrimeve të vendosura nga Perëndia, ose si pasoja të natyrës njerëzore dhe të arsyes. Prandaj përdorimi i përbashkët i emërtimit nuk garanton pajtim mbi listën e të drejtave ose mbi mënyrën e zbatimit të tyre.

Një dallim analitik i dobishëm është ai ndërmjet të drejtave natyrore, morale dhe ligjore. Të drejtat ligjore janë ato që njihen nga e drejta pozitive. Të drejtat natyrore paraqiten si universale dhe shërbejnë si udhërrëfyes për përmbajtjen që duhet të ketë çdo sistem juridik. Të drejtat morale, në këtë klasifikim, janë pretendime që duhet të njihen nga një sistem juridik i caktuar ose që duhen respektuar në rrethana të caktuara, edhe kur nuk paraqiten si të drejta universale për çdo kohë e vend. Kufijtë ndërmjet këtyre kategorive varen pjesërisht nga mënyra se si kuptohen qëllimi i të drejtave dhe pasojat e njohjes së tyre.