Kërkesë që një vendim të marrë miratimin e shumicës në secilin prej disa organeve, grupeve ose njësive të dallueshme, jo vetëm shumicën e përgjithshme të votave të mbledhura së bashku. Një shembull është nevoja për miratim në të dyja dhomat e një parlamenti. Qëllimi është që një pjesë e sistemit të mos mbivotohet thjesht nga pesha numerike e pjesës tjetër.

John C. Calhoun-i e përdori posaçërisht këtë nocion për të argumentuar se një politikë që prek zona ose interesa të dallueshme duhet të miratohet nga shumica në secilën prej tyre. Në kontekstin amerikan të skllavërisë, kërkesa për pëlqimin e Jugut skllavopronar dhe të Veriut do t'i jepte Jugut mundësinë të bllokonte masa që e kërcënonin institucionin e skllavërisë. Prandaj ndikimi praktik do të ishte mbrojtja e rendit ekzistues ndaj ndryshimit kundërshtues.

Mekanizma të shumicave të veçanta përdoren në kushtetuta për vendime me peshë të veçantë, si ndryshimet kushtetuese ose marrëdhëniet ndërmjet njësive territoriale. Ata mund të mbrojnë pakicat dhe të nxisin marrëveshjen, por mund të krijojnë edhe veto dhe bllokim. Vlerësimi i tyre varet nga interesat që mbrojnë dhe nga mundësia për të arritur vendime legjitime.