Akti që i jep fund mandatit të një parlamenti dhe hap procedurën për zgjedhjen e një parlamenti të ri. Duhet dalluar nga përfundimi i një sesioni ose pezullimi i përkohshëm i punimeve, të cilat nuk e përfundojnë domosdoshmërisht mandatin e përfaqësuesve. Në disa vende, mandati ka kohëzgjatje të fiksuar dhe shpërndarja është e parashikueshme; në të tjera, kushtetuta lejon shpërndarje të parakohshme në rrethana të caktuara.

Në praktikën tradicionale britanike, akti formal bëhej me shpallje mbretërore, pas kërkesës së kryeministrit. Ligji parlamentar i vitit 1911 e kufizoi kohëzgjatjen maksimale në pesë vjet. Megjithatë, shumë parlamente përfundonin përpara këtij kufiri, sepse kryeministri kërkonte zgjedhje në një moment të favorshëm për ruajtjen ose rritjen e shumicës qeverisëse. Monarku zakonisht e pranonte kërkesën, por kufijtë e mundësisë së refuzimit kanë qenë objekt debati kushtetues, sidomos kur asnjë parti nuk ka shumicë dhe mund të krijohet një qeveri alternative. Humbja e një vote besimi mund ta shtyjë gjithashtu kryeministrin drejt kërkesës për shpërndarje.

Kritikët argumentojnë se kontrolli i ekzekutivit mbi kohën e zgjedhjeve i jep avantazh partisë në pushtet dhe se mandatet e fiksuara do të krijonin kushte më të barabarta. Përkrahësit e fleksibilitetit përgjigjen se afatet tepër të ngurta mund të mbajnë në detyrë qeveri të dobëta, qeveri pakice ose koalicione që kanë humbur mbështetjen parlamentare dhe nuk mund të marrin vendime të rëndësishme. Shpërndarja e parakohshme mund të përdoret për të kërkuar një shumicë të re funksionale ose për t'ia kthyer vendimin elektoratit.

Në Mbretërinë e Bashkuar, rregullimi ndryshoi ndërmjet viteve 2011 dhe 2022 me ligjin për parlamentet me mandate të fiksuara, i cili vendosi procedura statutore për zgjedhjet e parakohshme. Ligji i vitit 2022 për shpërndarjen dhe thirrjen e Parlamentit e shfuqizoi atë dhe riktheu kompetencat prerogative të lidhura me shpërndarjen. Ai përcaktoi gjithashtu një mandat maksimal pesëvjeçar të llogaritur nga mbledhja e parë. Ky zhvillim tregon se shpërndarja është një institucion kushtetues, rregullat e të cilit mund të ndryshojnë; përshkrimi i praktikës duhet lidhur me vendin dhe periudhën përkatëse.