Shoqëria ndërkombëtare është koncepti qendror i shkollës angleze të marrëdhënieve ndërkombëtare. Ai mbështetet në idenë se shtetet mund të formojnë një shoqëri duke pranuar rregulla dhe institucione të përbashkëta për marrëdhëniet e tyre dhe duke njohur interesin e ndërsjellë për ruajtjen e këtyre rregullimeve. Nuk kërkohet një qeveri botërore: shtetet mund të jenë sovrane dhe njëkohësisht ta shohin veten si anëtare të një bashkësie me detyrime e pritje të ndërsjella. Kjo traditë lidhet ndër të tjera me mendimin e Hugo Grotius-it.

Koncepti ka afërsi me nocionin e «regjimeve» ndërkombëtare, të zhvilluar në studimet amerikane. Të dy theksojnë normat, rregullat dhe institucionet që e rregullojnë bashkëpunimin. Dallimi është në shtrirje: një regjim lidhet me një fushë të caktuar, si tregtia ose kontrolli i armatimeve, ndërsa shoqëria ndërkombëtare përfshin mënyrën e përgjithshme të organizimit të marrëdhënieve brenda sistemit të shteteve.

Njësitë e shoqërisë ndërkombëtare janë shtetet. Kjo e dallon nga «shoqëria botërore», e cila e vendos theksin te individët dhe te një identitet njerëzor i përbashkët përtej kufijve. Deri në një pikë, qeveritë mund të ruajnë rregulla të përbashkëta pa një ndjenjë të gjerë përkatësie botërore në popullsi. Megjithatë, sipas një argumenti të kësaj shkolle, sa më i zhvilluar, i hapur dhe i ndërvarur të bëhet rendi ndërkombëtar, aq më shumë ka nevojë për mbështetje shoqërore që i kapërcen ndarjet kombëtare.

Marrëdhënia ndërmjet këtyre dy shoqërive interpretohet në mënyra të ndryshme. Sipas një pikëpamjeje, shteti dhe identiteti kombëtar e pengojnë shoqërinë botërore, ndërsa lidhjet globale ua dobësojnë shteteve-kombe identitetin dhe qëllimin. Sipas një pikëpamjeje tjetër, ato mund të plotësojnë njëra-tjetrën. Shoqëria botërore ofron konsensusin politik që e bën të pranueshme hapjen dhe ndërvarësinë; shoqëria ndërkombëtare ofron kuadrin politik e institucional brenda të cilit këto lidhje mund të funksionojnë. Në këtë mënyrë shmanget alternativa ndërmjet një bashkësie pa strukturë politike dhe varësisë nga një qeveri botërore e parealizueshme.

Shembujt klasikë janë Greqia e lashtë dhe Evropa moderne. Në të dy rastet, marrëdhëniet ndërmjet shteteve mbështeteshin edhe në një trashëgimi kulturore të përbashkët. Një shoqëri ndërkombëtare nuk ka pse ta përfshijë të gjithë sistemin ndërkombëtar; shumë shembuj historikë kanë qenë rajonalë. Kjo ngre pyetjen nëse është e mundur një shoqëri ndërkombëtare globale pa një kulturë të vetme globale.

Zgjerimi perandorak evropian përhapi dhe shpesh imponoi në pjesë të tjera të botës formën e shtetit territorial. Pas dekolonizimit, kjo trashëgimi u bë një nga bazat e rendit global të shteteve sovrane. Njohja e ndërsjellë e pretendimeve për sovranitet e bëri pothuajse universal një parim të përbashkët: shtetet trajtohen juridikisht si të barabarta. Kjo barazi formale dhe statusi i anëtarit krijojnë një identitet të përbashkët institucional, edhe kur kulturat dhe fuqia materiale ndryshojnë shumë.

Ekzistenca e shoqërisë ndërkombëtare mund t'i ndihmojë shtetet të largohen nga përdorimi i rregullt i luftës si mjet i ekuilibrit të fuqisë dhe të kalojnë drejt marrëdhënieve më të menaxhuara përmes rregullave. Bashkimi Evropian paraqet një shembull veçanërisht të zhvilluar të një rendi të tillë, megjithëse integrimi i tij përfshin edhe tipare mbikombëtare.

Shoqëria ndërkombëtare globale është zhvilluar në mënyrë të pabarabartë. Një model i përdorur për ta përshkruar rendin e fundit të shekullit XX e vendoste në qendër një bërthamë perëndimore me shumë norma dhe institucione të përbashkëta. Rreth saj përfytyroheshin rrathë shtetesh me shkallë më të ulët pjesëmarrjeje në këto rregulla; disa shtete të izoluara trajtoheshin si pothuajse jashtë bashkësisë. Ky është një model interpretues dhe jo mohim i ekzistencës juridike të shteteve që nuk ndajnë normat e qendrës. Ai tregon edhe se kufijtë e anëtarësisë politike dhe morale mund të jenë të diskutueshëm.

Duke e parë bashkëpunimin si një mundësi të natyrshme edhe në një sistem pa autoritet qendror, koncepti e zbut theksin që realizmi i jep konfliktit. Ai ndërthur elemente të realizmit, sidomos rëndësinë e shtetit dhe të fuqisë, me elemente liberale, si rregullat, institucionet dhe interesat e përbashkëta. Për këtë arsye është i rëndësishëm në debatet mbi të drejtat dhe përgjegjësitë e shteteve, përfshirë lejueshmërinë dhe kufijtë e ndërhyrjes në punët e njëri-tjetrit.