Tërësia e shoqatave dhe organizimeve ndërmjet individit e familjes, nga njëra anë, dhe shtetit, nga ana tjetër, të cilat nuk janë vetë pjesë e aparatit shtetëror ose e familjes së zgjeruar. Në një kuptim të gjerë përfshin shoqatat vullnetare, ndërmarrjet dhe organizata të tjera kolektive. Autorë të ndryshëm e kanë përdorur me kuptime të ndryshme që nga shekulli XVIII, por një burim i rëndësishëm i përdorimit modern është mendimi i Hegel-it.

Pas rënies së komunizmit në Evropën Lindore, rindërtimi i shoqërisë civile u bë një temë qendrore për reformatorët dhe studiuesit, sidomos nga viti 1991. Regjimet komuniste kishin kufizuar ose shtypur organizimet shoqërore të pavarura nga partia dhe shteti. Për këtë arsye, hapësira e veprimtarisë autonome ishte e dobët, megjithëse ekzistonin raste të rëndësishme që kishin mbijetuar, si Kisha Katolike në Poloni. Rindërtimi nënkuptonte krijimin e kushteve që qytetarët të organizoheshin, të shprehnin interesa dhe të vepronin kolektivisht jashtë kontrollit të drejtpërdrejtë shtetëror.