Tërësi idesh dhe metodash për studimin e sjelljes zgjedhore, e lidhur me Qendrën e Kërkimeve përmes Anketave në Universitetin e Miçiganit. Pas një studimi pilot kombëtar të elektoratit amerikan më 1948, programi u zhvillua më tej në një seri të strukturuar studimesh zgjedhore nga viti 1952.

Në veprën me ndikim Votuesi amerikan, botuar më 1960, studiuesit argumentuan se mbështetja partiake e votuesve ndikohej më shumë nga socializimi afatgjatë politik sesa nga ideologjia, çështjet e fushatës ose vlerësimi i aftësisë së kandidatëve. Një rol të rëndësishëm kishte prirja për të trashëguar orientimet politike të prindërve.

Faktori kryesor orientues ishte identifikimi partiak: lidhja relativisht e qëndrueshme psikologjike me një parti. Një votues mund të zgjidhte kandidatin e një partie tjetër në një garë të caktuar, për shembull për president, pa e ndryshuar domosdoshmërisht identifikimin e tij afatgjatë.

Kjo qasje ndikoi fuqishëm studimet zgjedhore edhe jashtë Shteteve të Bashkuara, përfshirë Mbretërinë e Bashkuar. Më vonë u sfidua nga teoritë e zgjedhjes racionale dhe nga të dhëna që tregonin peshë më të madhe të votimit sipas çështjeve dhe të vlerësimit prapavështrues të punës së qeveritarëve në detyrë. Me zhvillimin e fushës, studiuesit e anketave, përfshirë ata të Miçiganit, përdorën një ndërthurje më të gjerë qasjesh sesa modeli më i përqendruar i viteve 1950 dhe 1960.