Koncept i strategjisë bërthamore sipas të cilit dy kundërshtarë mund ta frenojnë njëri-tjetrin nga sulmi, nëse secili e di se mund ta shkatërrojë tjetrin dhe se do të pësojë vetë shkatërrim katastrofik në rast lufte. Njihet me shkurtesën angleze MAD. Ai u zhvillua në teorinë e frenimit gjatë afrimit të Bashkimit Sovjetik me Shtetet e Bashkuara në aftësitë strategjike bërthamore.

Kushti vendimtar është një aftësi e sigurt për goditjen e dytë: secila palë duhet të ruajë mjaft forca pas një sulmi të parë për t'u kundërpërgjigjur me pasoja të papranueshme për sulmuesin. Nëse ky i fundit beson se mund t'i asgjësojë të gjitha armët kundërshtare menjëherë, siguria e hakmarrjes dobësohet dhe me të edhe logjika e frenimit.

Koncepti mbështet argumentin se një ekuilibër bërthamor mund të stabilizohet pa një garë të pakufizuar arsenalesh, madje me forca relativisht të vogla, nëse ato janë të mbijetuara dhe të besueshme. Kjo ide qëndron në qendër të mendimit mbi frenimin minimal ose «ekzistencial». Ajo është një logjikë e kushtëzuar strategjike, jo garanci se aksidentet, keqllogaritjet ose dështimi i komunikimit nuk mund të shkaktojnë luftë.