William H. Riker (1920–1993) ishte politolog amerikan dhe një nga pionierët e përdorimit të zgjedhjes racionale në studimin e federalizmit, koalicioneve politike dhe ekuilibrit të krijuar nga rregullat institucionale. Ai përdori arsyetimin matematikor dhe teorinë e zgjedhjes shoqërore për të analizuar se si preferencat individuale shndërrohen në vendime kolektive.

Vepra e tij Liberalizmi kundër populizmit, e botuar më 1982, ndërthur teorinë normative me historinë politike amerikane. Riker-i argumentonte se mundësia e cikleve të shumicës në një shoqëri të madhe e vë në dyshim idenë e një vullneti të vetëm popullor. Një program mund të mundet nga një tjetër, ky i fundit nga një i tretë dhe kështu me radhë, pa ekzistuar një program që fiton ndaj të gjitha alternativave. Sipas tij, kjo e dobëson pretendimin, të lidhur me Rousseau-në dhe ndjekësit e tij, se populli mund të sundojë si bartës i një zgjedhjeje kolektive të qëndrueshme.

Ai e shpjegonte qëndrueshmërinë relative të historisë politike amerikane pas vitit 1865 me institucionet që kufizonin ose fshihnin shfaqjen e cikleve. Përkundrazi, zgjedhjet presidenciale të vitit 1860 dhe Luftën Civile i interpretonte si shprehje të një çekuilibri të shfrytëzuar nga humbësit e mëparshëm: krijimi i Partisë Republikane bashkoi forca në një koalicion të ri që fitoi më 1860. Këto janë teza interpretuese të Riker-it mbi institucionet dhe ndryshimin politik, jo një shpjegim i vetëm i pranuar për historinë amerikane.