Rezistenca ndaj votimit strategjik është vetia e një procedure votimi që nuk i jep asnjë votuesi mundësi të përfitojë duke paraqitur preferenca të ndryshme nga ato që ka vërtet. Pavarësisht si votojnë të tjerët, votimi i sinqertë duhet të jetë për të të paktën po aq i favorshëm sa çdo paraqitje e rreme e renditjes së alternativave.

Në vitet 1970, Allan Gibbard-i dhe Mark Satterthwaite-i provuan në mënyrë të pavarur një rezultat të rëndësishëm për kufijtë e kësaj vetie. Në formulimin e zakonshëm, për një procedurë që zgjedh një fitues të vetëm, me të paktën tri alternativa të mundshme, që lejon çdo renditje të rreptë preferencash dhe ku çdo alternativë mund të fitojë në ndonjë profil votash, rezistenca e plotë ndaj manipulimit strategjik kërkon diktaturë. Diktatura këtu do të thotë se një votues i vetëm përcakton zgjedhjen sipas preferencës së tij, pavarësisht preferencave të të tjerëve.

Ky rezultat, i njohur si teorema Gibbard–Satterthwaite, lidhet ngushtë me problemet e zgjedhjes shoqërore që shfaq teorema e pamundësisë e Arrow-t. Ai nuk thotë se çdo procedurë e përfytyrueshme është njësoj e manipulueshme. Përfundimi varet nga kushtet e teoremës, duke përfshirë mungesën e rastësisë në përzgjedhjen e fituesit dhe lirinë e plotë të preferencave. Me dy alternativa, me kufizime të caktuara mbi preferencat ose me ndryshime të tjera të modelit, mund të dalin rezultate të ndryshme. Rëndësia e teoremës është të tregojë konfliktin ndërmjet kërkesave të arsyeshme për një rregull votimi, jo ta barazojë çdo sistem me një tjetër.