Procesi politik dhe ushtarak nëpërmjet të cilit kolonitë britanike të Amerikës së Veriut u shkëputën nga Perandoria Britanike dhe krijuan Shtetet e Bashkuara. Ai lindi nga përplasja ndërmjet pretendimit të parlamentit britanik për autoritet përfundimtar mbi kolonitë dhe kërkesës së kolonistëve për vetëqeverisje e për mbrojtjen e të drejtave që i konsideronin të trashëguara.

Në mesin e shekullit XVIII, pavarësisht përmbysjeve politike të shekullit të mëparshëm, shoqëria britanike mbetej fort hierarkike dhe ruante lidhje të dukshme me të kaluarën feudale. Në kolonitë amerikane, puritanizmi dhe përvoja e jetës në kufirin e zgjerimit të vendbanimeve kishin ushqyer qëndrime individualiste dhe mosbesim ndaj autoritetit. Mungesa e një aristokracie trashëgimore të tipit evropian dhe mundësitë më të mëdha për të siguruar tokë favorizonin lëvizshmërinë shoqërore të kolonëve të bardhë. Këto mundësi nuk shtriheshin njësoj te të gjithë: zgjerimi lidhej me shpronësimin e popullsive indigjene, ndërsa skllavëria dhe përjashtimi politik i grave kufizonin fort barazinë.

Kartat e themelimit dhe institucionet e kolonive kishin krijuar forma të ndryshme vetëqeverisjeje. Administratat britanike u kishin lënë gjatë një hapësirë të konsiderueshme për administrimin e punëve të brendshme. Nga mesi i shekullit XVIII, një pjesë relativisht e madhe e burrave të bardhë në moshë madhore gëzonin të drejtën e votës. Ekzistonin gjithashtu hapësira të rëndësishme për shtypin dhe ushtrimin e fesë, ndonëse shkalla e tyre ndryshonte sipas kolonisë dhe nuk përbënte liri të pakufizuar për çdo grup. Këto përvoja kishin larguar gradualisht shoqëritë koloniale nga vendi amë dhe kishin ushqyer një identitet amerikan. Prandaj përpjekjet për t'i nënshtruar ndaj një kontrolli më të rreptë hasën kundërshtim, megjithëse një pjesë e banorëve mbetën besnikë ndaj Britanisë.

Pas Luftës Shtatëvjeçare, më 1756–1763, politikanët britanikë iu përkushtuan problemeve të administrimit të perandorisë. Lufta kundër Francës kishte krijuar një borxh të madh. Qeveria kërkonte gjithashtu të mbulonte shpenzimet ushtarake në kufirin perëndimor të kolonive, të paraqitura si shpenzime për mbrojtjen e kolonistëve nga sulmet e popullsive indigjene. Nga pikëpamja britanike, kolonitë duhej të kontribuonin në financimin e mbrojtjes së tyre. Kështu parlamenti miratoi më 1764 Aktin e të Ardhurave, të njohur edhe si Akti i Sheqerit, dhe më 1765 Aktin e Pullës. Ky i fundit kërkonte vendosjen e një pulle të blerë mbi një gamë të gjerë dokumentesh juridike, gazetash, broshurash, letrash bixhozi dhe artikujsh të tjerë.

Kundërshtimi kolonial lidhej veçanërisht me faktin se këto masa synonin mbledhjen e të ardhurave, jo thjesht rregullimin e tregtisë. Kolonistët e trajtonin tatimin pa pëlqimin e tyre si shkelje të një parimi themelor të qeverisjes së lirë. Në Kongresin kundër Aktit të Pullës më 1765, përfaqësuesit e nëntë kolonive miratuan rezoluta që pohonin se taksat mund të vendoseshin vetëm me pëlqimin e të taksuarve, të dhënë personalisht ose nëpërmjet përfaqësuesve të tyre. Ata e paraqisnin këtë si pjesë të pandashme të lirisë dhe të të drejtave të anglezëve. Kongresi hodhi poshtë pretendimin britanik se kolonitë kishin «përfaqësim virtual» në Dhomën e Komuneve, pra se deputetët britanikë përfaqësonin edhe interesat e tyre pa qenë zgjedhur prej tyre.

Akti i Pullës u bë praktikisht i pazbatueshëm dhe u shfuqizua më 1766, një vit pas miratimit. Megjithatë, parlamenti britanik nuk hoqi dorë nga pretendimi për epërsi ligjvënëse dhe vazhdoi të miratonte masa mbi këtë bazë. Pakënaqësia në rritje çoi në mbledhjen e Kongresit të Parë Kontinental më 1774. Ai kërkoi mbrojtjen e jetës, lirisë dhe pronës së banorëve të kolonive, kundërshtoi sërish përfaqësimin virtual dhe pohoi të drejtën e tyre për të gjitha liritë e imunitetet e anglezëve të lindur të lirë. Të shtënat e para të luftës revolucionare u dëgjuan në Lexington në prill 1775. Deklarata e Pavarësisë, që shpalli shkëputjen nga Britania, u miratua më 4 korrik 1776; pjesa më e madhe e nënshkrimeve në kopjen përfundimtare u vendos më 2 gusht, jo më 4 korrik.

Në një interpretim të rëndësishëm historik, Revolucioni Amerikan ishte në thelb revolucion politik dhe kushtetues: kolonistët nuk pranonin epërsinë përfundimtare të pushtetit perandorak. Mbrojtja e pronës ishte një motiv i rëndësishëm, por konflikti nuk reduktohej në interesa ekonomike; ai përfshinte vlerat e qeverisjes përfaqësuese, pëlqimin dhe të drejtat politike, brenda kufijve shoqërorë të kohës.

Po sipas këtij interpretimi, revolucioni kishte edhe karakter konservues në disa kuptime. Së pari, shumë udhëheqës e pranuan shkëputjen nga Britania vetëm si mjet të fundit. Së dyti, ata pretendonin se po mbronin të drejta të mëparshme si anglezë dhe se qeveria e Londrës e kishte prishur e para rendin ekzistues me masa të palegjitimuara. Së treti, krahasuar me revolucionet e mëvonshme franceze dhe ruse, ndryshimi amerikan nuk solli një rindërtim të përgjithshëm të strukturave ekonomike dhe shoqërore. Ky vlerësim thekson kufijtë shoqërorë të revolucionit, pa mohuar rëndësinë e shkëputjes, krijimit të republikës dhe zhvillimit të parimeve të reja kushtetuese.