Teori e zhvilluar nga Leon Trotsky, sipas së cilës një revolucion proletar socialist mund të lindë përmes vazhdimit të pandërprerë të një revolucioni fillimisht josocialist. Paraqitja kryesore e hershme gjendet në Rezultate dhe perspektiva, më 1906. Shprehja ishte përdorur më parë nga Karl Marksi në thirrjen drejtuar Lidhjes së Komunistëve në vitin 1850.

Trotsky e paraqiste Rusinë si shembull të zhvillimit të pabarabartë, ku bashkëjetonin forcat shoqërore dhe ekonomike më moderne me ato më të prapambetura. Industrializimi ishte nxitur nga një shtet absolutist dhe ishte financuar në masë të rëndësishme nga kapitali i huaj. Për këtë arsye, sipas tij, borgjezia vendase nuk mund të vendoste hegjemoninë e vet dhe nuk ishte në gjendje të udhëhiqte një revolucion demokratik. Në të kundërt, proletariati kishte rëndësi politike më të madhe se pesha e tij numerike, për shkak të përmasave dhe përqendrimit të industrisë, si dhe të nivelit të organizimit e të vetëdijes së punëtorëve.

Në kushtet e dobësisë së borgjezisë, përmbushja e detyrave të revolucionit demokratik i takonte proletariatit. Por një qeveri punëtore, argumentonte Trotsky, nuk mund të kufizohej te këto detyra, sepse do të ndikohej nga vazhdimi i luftës së klasave. Pasi të fillonte, revolucioni do të shndërrohej në një proces të pandërprerë: faza demokratike do të kalonte në fazën socialiste, pa një ndërprerje të qëndrueshme ndërmjet tyre.

Trotsky e pranonte se në Rusi mungonte baza materiale e mjaftueshme për socializmin. Zgjidhjen e kërkonte te pjesa e dytë e teorisë, karakteri ndërkombëtar i revolucionit. Rusia ishte vetëm një hallkë e një procesi më të gjerë dhe pushteti revolucionar nuk mund të mbijetonte i izoluar pa mbështetjen e proletariatit evropian. Kështu, përhershmëria e revolucionit shënon si vazhdimësinë e kalimit ndërmjet detyrave demokratike e socialiste, ashtu edhe nevojën për shtrirjen e tij përtej kufijve kombëtarë.