Revizionizmi, në historinë e marksizmit, është rishikimi kritik i interpretimeve të pranuara të teorisë marksiste. Termi u përhap gjatë Internacionales së Dytë dhe lidhet veçanërisht me kritikën që Eduard Bernstein-i u bëri premisave teorike dhe strategjive politike të marksizmit të kohës.

Bernstein-i argumentonte se kriza e pashmangshme e kapitalizmit, siç e parashikonte interpretimi që ai kundërshtonte, nuk po zhvillohej sipas pritjeve. Sipas tij, kapitali monopolist kishte treguar aftësi qëndrueshmërie ndaj krizave të prodhimit, ndërsa zgjerimi imperialist shërbente si rrugë daljeje për mbivlerën dhe si lehtësim i trysnive ekonomike. Ai kundërshtonte edhe tezën e një polarizimi gjithnjë më të skajshëm shoqëror: klasa punëtore nuk po varfërohej në mënyrë të pandërprerë, po lindnin shtresa të reja të mesme dhe fshatarësia nuk po zhdukej. Këto pohime përbënin argumentet e tij në debat, jo përfundime të pakundërshtuara për çdo shoqëri kapitaliste.

Prej kësaj analize, Bernstein-i nxirrte përfundimin se drejt socializmit mund të përparohej brenda kuadrit demokratik ekzistues. Partitë socialiste masive duhej të synonin suksesin zgjedhor, bashkëpunimin me forca të tjera përparimtare dhe reformat që përmirësonin gjendjen e punonjësve. Ndikim mbi të patën idetë fabiane të depërtimit gradual të reformave socialiste në institucionet shtetërore dhe në politikat publike. Ai këmbëngulte se nuk po shpikte një realitet të ri, por po i jepte shprehje teorike një praktike politike që tashmë ekzistonte në Gjermani dhe në Angli.

Më pas, «revizionist» u përdor shpesh në mënyrë përçmuese për një riinterpretim të rëndësishëm të marksizmit klasik që shihej si largim nga rruga revolucionare drejt reformizmit. Përmbajtja e akuzës varet kështu nga ajo që një rrymë e caktuar e konsideron ortodoksi marksiste. Termi mund të përshkruajë një debat teorik real, por mund të shërbejë edhe si etiketë polemike për të delegjitimuar kundërshtarin.