Përkrahje ose praktikë e organizimit të qeverisjes në nivel rajonal. Rajoni është një hapësirë nën nivelin e shtetit, por më e gjerë se njësitë e zakonshme vendore. Rajonalizmi mund të lidhet me nevoja administrative, ekonomike, kulturore ose me kërkesa për përfaqësim politik.

Në një përdorim të ngushtë institucional, ai dallohet nga federalizmi dhe devolucioni. Në federatë, njësitë përbërëse kanë një fushë kompetencash të mbrojtur kushtetueshmërisht nga ndërhyrja e njëanshme e qendrës. Në devolucion, qendra ua kalon institucioneve territoriale kompetenca vetëqeverisëse, të cilat mund të bëhen politikisht të vështira për t'u tërhequr. Shembull historik ishte vetëqeverisja e Irlandës së Veriut, e parashikuar nga ligji i vitit 1920 dhe e ushtruar nga institucionet e saj deri më 1972. Rajonalizëm administrativ quhet më saktë rasti kur rajonet krijohen dhe riorganizohen nga qeveria qendrore pa të njëjtën mbrojtje kushtetuese.

Franca ofron shembull të zhvillimit të një niveli rajonal brenda një shteti unitar. Në Britani duhen dalluar rajonet statistikore ose administrative të Anglisë nga institucionet e devoluara në Skoci, Uells dhe Irlandën e Veriut. Përshkrimi i këtyre të fundit vetëm si administratë rajonale pa vetëqeverisje i përket një faze historike dhe nuk pasqyron reformat e devolucionit të fundit të viteve 1990. Po kështu, ndarja statistikore e Anglisë në rajone nuk krijon vetvetiu përfaqësim politik të zgjedhur për secilin rajon.

Traktati i Maastricht-it, që hyri në fuqi më 1993, parashikoi Komitetin e Rajoneve të Bashkimit Evropian; ai filloi veprimtarinë më 1994 si organ këshillimor i përfaqësimit vendor dhe rajonal. Në Britani, përbërja fillestare e delegacionit u ndikua nga kundërshtimi ndërpartiak ndaj idesë që qeveria të caktonte përfaqësues të vet, duke forcuar kërkesën për pjesëmarrje të të zgjedhurve vendorë. Kjo ilustron se rajonalizmi lidhet edhe me pyetjen se kush e përfaqëson territorin: administratori i qendrës apo përfaqësuesi i zgjedhur i bashkësisë.