Qeveri që mbështetet nga shumica e vendeve në organin ligjvënës. Në kuptimin më të ngushtë të përdorur në debatin për sistemet zgjedhore, ajo formohet nga një parti e vetme që zotëron më shumë mandate se të gjitha partitë e tjera së bashku. Një rezultat i tillë është më i mundshëm në sisteme dypartiake. Në kuptimin më të gjerë, shumicën parlamentare mund ta sigurojë edhe një koalicion, prandaj qeveria e shumicës dhe qeveria njëpartiake nuk janë gjithmonë e njëjta gjë.

Në përdorimin normativ, termi lidhet me bindjen se një parti me shumicë të vetën ofron qeverisjen më efektive dhe më të përgjegjshme. Përkrahësit argumentojnë se fituesit duhet të kenë mundësi të zbatojnë programin e tyre: kështu zgjedhja e elektoratit merr kuptim dhe politikat bëhen më të qëndrueshme e më koherente. Këtë argument e përdorin shpesh kundërshtarët e përfaqësimit proporcional, duke pohuar se ai pakëson mundësinë e formimit të një qeverie pa negociata ndërpartiake.

Sipas kësaj pikëpamjeje, marrëveshjet e koalicionit mund t'i zbusin ose t'i ndryshojnë premtimet partiake, të dobësojnë lidhjen ndërmjet votës së qytetarit dhe politikës së qeverisë dhe ta bëjnë më të vështirë përcaktimin e përgjegjësisë. Rreziku që një koalicion të mos mbijetojë gjatë gjithë mandatit ligjvënës paraqitet gjithashtu si kërcënim për stabilitetin politik. Këto janë argumente në favor të shumicës njëpartiake, jo pasoja të pashmangshme të çdo koalicioni.

Kundërshtimi kryesor është se një shumicë mandatesh mund të fitohet pa mbështetjen e shumicës së votuesve. Një qeveri e tillë mund të ketë më pak nxitje për të marrë parasysh pakicat ose për të reaguar ndaj provave se politikat e saj nuk po funksionojnë. Për këtë arsye, ideali i dikurshëm i qeverisë njëpartiake të shumicës si forma përgjithësisht më e dëshirueshme është vënë në diskutim. Vlerësimi i saj kërkon të peshohen efektshmëria dhe qartësia e përgjegjësisë kundrejt përfaqësimit dhe gatishmërisë për kompromis.