Qeveri që nuk ka mbështetjen e garantuar të shumicës së anëtarëve të legjislaturës. Ajo mund të formohet nga një parti ose një koalicion me më pak se gjysmën e mandateve dhe të sigurojë qëndrimin në detyrë me mbështetje të jashtme, abstenime ose marrëveshje për çështje të veçanta. Prania e një qeverie të pakicës nuk do të thotë vetvetiu se shumica parlamentare ka votuar për rrëzimin e saj.

Qeveritë e pakicës janë lidhur shpesh me paqëndrueshmëri dhe mungesë efektiviteti, duke u mbështetur në përvojat e Republikës së Vajmarit në Gjermani, gjatë viteve 1919–1933, të Republikës së Katërt franceze, më 1946–1958, dhe të Italisë së pasluftës. Në këto raste ndërrimi i shpeshtë i qeverive kontribuoi në kriza të autoritetit dhe të legjitimitetit qeverisës. Megjithatë, paqëndrueshmëria nuk mund t'i atribuohet vetëm qeverisjes së pakicës: këto përvoja përfshinin edhe koalicione shumice dhe probleme më të gjera institucionale e politike.

Përvoja skandinave, veçanërisht ajo daneze, jep shembuj të qeverive të pakicës relativisht të suksesshme. Kjo tregon rëndësinë e kulturës politike, të rregullave parlamentare dhe të gatishmërisë për kompromis. Në historinë britanike pas Luftës së Parë Botërore, shembuj të rëndësishëm të qeverive laburiste të pakicës janë vitet 1924, 1929–1931, një pjesë e vitit 1974 dhe periudha 1976–1979. Këto janë raste historike ilustruese, jo një listë e mbyllur e çdo qeverisjeje të mëvonshme të pakicës.