Propaganda është komunikim i organizuar që synon të formojë bindjet dhe sjelljen e një publiku në shërbim të një kauze, organizate ose pushteti. Ajo mund të përdorë përzgjedhjen e fakteve, emocionet, përsëritjen dhe paraqitjen e njëanshme; nuk kufizohet vetëm te pohimet e rreme. Emri lidhet me organin e Kishës Katolike të ngarkuar me përhapjen e besimit, të njohur si Congregatio de Propaganda Fide.

Në çerekun e dytë të shekullit XX termi mori një lidhje veçanërisht të fortë me përpjekjet e regjimeve totalitare për t'ia nënshtruar informacionin dhe njohurinë politikës shtetërore. Fashistët, nazistët dhe bolshevikët kërkonin të ndërtonin legjitimitet e kontroll shoqëror duke zëvendësuar ndikimin kulturor të rendeve të mëparshme. Propaganda u drejtua edhe te popullsitë e shteteve të tjera dhe nxiti kundërpërgjigje nga demokracitë industriale.

Në fund të viteve 1930, në prag dhe në fillim të Luftës së Dytë Botërore, Britania ngriti Ministrinë e Informacionit. Vetë përzgjedhja e emrit, në vend të një ministrie të propagandës, ishte pjesë e mënyrës së paraqitjes publike. Shtypi, radioja, filmi dhe fjala e folur u përdorën për ta paraqitur në dritë të favorshme politikën shtetërore dhe veprimtarinë ushtarake britanike, si edhe për ta dëmtuar imazhin e fuqive të Boshtit. Veprimtaria britanike përfshinte si komunikim të hapur, ashtu edhe operacione të fshehta propagandistike.

Dallimi teknik ndërmjet propagandës «së bardhë» dhe asaj «të zezë» lidhet kryesisht me identifikimin e burimit. Në të parën burimi paraqitet hapur; në të dytën fshihet ose paraqitet rrejshëm, shpesh sikur mesazhi vjen nga pala kundërshtare. Prandaj lavdërimi i politikës vetjake nuk është kriteri i vetëm i propagandës së bardhë dhe sulmi ndaj armikut nuk e bën vetvetiu një mesazh propagandë të zezë.

Gjatë Luftës së Ftohtë, transmetues si Zëri i Amerikës u bënë mjete të rëndësishme të komunikimit dhe ndikimit ndërkombëtar. Propaganda brenda dhe jashtë vendit shpesh kritikohej si e trashë dhe joefektive. Në një interpretim kritik, regjimet komuniste kishin dobësi të veçanta sepse nuk zotëronin në të njëjtën masë teknikat e reklamës, marketingut dhe komunikimit të zhvilluara në sektorët privatë të shoqërive perëndimore të konsumit, ku mediat gëzonin më shumë liri. Ky është një krahasim i praktikave të caktuara historike, jo rregull që çdo propagandë e një sistemi është domosdoshmërisht e suksesshme ose e pasuksesshme. Në ekonomitë industriale të përparuara, paraqitja publike e politikave dhe e ligjeve fitoi aq peshë sa shpesh trajtohej me vëmendje të barabartë me përmbajtjen dhe hartimin e tyre.