Pronësia mbi vetveten është pretendimi se individi ka sovranitet mbi personin e vet. Zakonisht kjo përfshin jo vetëm trupin, por edhe punën, aftësitë, talentet dhe hapësirën e vendimmarrjes morale. Në debatet për riprodhimin, çështja nëse dhe deri ku ky kontroll shtrihet mbi fetusin lidhet me mosmarrëveshjet për të drejtën e jetës dhe për autonominë trupore.

Meqë pronësia u jep zotëruesve një varg të drejtash, dhe ndonjëherë detyrimesh, ndaj objektit të saj, pronësia mbi vetveten kuptohet zakonisht si e drejta për ta kontrolluar personin e vet dhe për të vendosur si do të përdoren trupi dhe aftësitë personale. Në këtë kuptim, ajo është përdorur historikisht për të pohuar liritë individuale dhe për të kundërshtuar pretendimin se një njeri mund të jetë pronë e një tjetri.

Megjithatë, koncepti ngre një vështirësi filozofike. Në marrëdhënien e zakonshme pronësore dallohen pronari dhe objekti i pronësisë; këtu i njëjti person është njëkohësisht subjekti dhe objekti. Kritikët argumentojnë se kjo e bën nocionin të paqartë ose të papajtueshëm me vetveten. Prandaj, bindshmëria e tij si kundërshtim ndaj skllavërisë nuk e zgjidh automatikisht pyetjen nëse të drejtat mbi personin duhet të shpjegohen përmes modelit të pronësisë.