Propozim për një akt ligjor që ende nuk është miratuar përfundimisht si ligj. Procedura e shqyrtimit ndryshon sipas rendit kushtetues dhe rregullores parlamentare. Në traditën britanike dallohen projektligjet publike, që lidhen me rregulla të përgjithshme, dhe projektligjet private, që prekin posaçërisht interesa ose subjekte të caktuara. Projektligji privat nuk duhet ngatërruar me projektligjin publik të paraqitur nga një deputet që nuk vepron si ministër.

Projektligjet publike të qeverisë zënë pjesën më të madhe të kohës ligjvënëse në Dhomën e Komunave. Paraqitja formale, e quajtur lexim i parë, njofton titullin dhe nis procesin parlamentar; në këtë fazë zakonisht nuk debatohet përmbajtja. Teksti i plotë, i organizuar në nene dhe kur duhet në pjesë e shtojca, publikohet për shqyrtim. Projektligjet qeveritare zakonisht publikohen menjëherë pas leximit të parë, jo hartohen nga e para vetëm pasi të jetë kaluar ky hap.

Në leximin e dytë debatohet parimi i përgjithshëm dhe qëllimi i projektligjit. Nëse miratohet, vijon shqyrtimi i hollësishëm në komision. Terminologjia e hershme britanike përdorte «komision i përhershëm» për këtë funksion; komisionet për projektligjet publike shqyrtojnë sot nenet dhe amendamentet. Projektligjet e ndërlikuara mund të kalojnë edhe në shqyrtime të posaçme ose paraprake. Për disa kategori, veçanërisht pjesë të legjislacionit financiar ose kushtetues, shqyrtimi mund të bëhet nga Dhoma e mbledhur si komision i tërësisë.

Pas kësaj vjen faza e raportimit, kur Dhoma shqyrton tekstin dhe ndryshimet e propozuara në komision, si edhe amendamente të tjera të lejueshme. Leximi i tretë është shqyrtimi përfundimtar i projektligjit në atë Dhomë. Kur ai kalon, dërgohet në Dhomën e Lordëve, nëse procedura ka filluar në Komuna. Dhoma tjetër kryen etapat e veta dhe mund të propozojë ndryshime. Teksti mund të kalojë disa herë ndërmjet dy dhomave, të cilat shqyrtojnë mospajtimet derisa të miratojnë të njëjtin formulim.

Më pas kërkohet miratimi mbretëror. Me dhënien e tij, projektligji bëhet akt i Parlamentit. Hyrja në fuqi mund të jetë e menjëhershme ose të bëhet në një datë tjetër, sipas dispozitave të aktit dhe urdhrave përkatës. Prandaj miratimi si ligj dhe fillimi i zbatimit të të gjitha dispozitave nuk janë domosdoshmërisht i njëjti çast.

Një projektligj mund të dështojë për shkak të votimit kundër, mungesës së marrëveshjes ose mbarimit të kohës parlamentare. Debatet e zgjatura mund ta pengojnë përparimin e tij. Për të kontrolluar kohën, qeveritë britanike kanë përdorur procedurën e quajtur «gijotinë» dhe mekanizma të programimit të etapave. Ligjet e Parlamentit të viteve 1911 dhe 1949 kufizojnë mundësinë e Lordëve për ta bllokuar përgjithmonë një projektligj publik të nisur në Komuna. Për disa projektligje, me kushte dhe përjashtime të përcaktuara, miratimi në dy sesione të njëpasnjëshme dhe kalimi i afatit të kërkuar lejojnë miratimin mbretëror pa pëlqimin e Lordëve; nuk bëhet fjalë për një përjashtim të pakushtëzuar të çdo vetoje.

Në Kongresin amerikan ka etapa të ngjashme të paraqitjes, shqyrtimit në komision, debatit dhe votimit, të ndikuara historikisht nga praktika parlamentare britanike e shekullit XVIII. Ndarja e pushteteve bën që administrata të mos paraqesë projektligje në të njëjtën mënyrë si ministrat parlamentarë britanikë: ato paraqiten nga anëtarët e Kongresit, edhe kur mbështesin programin presidencial. Dhoma e Përfaqësuesve dhe Senati duhet të miratojnë tekst të njëjtë; dallimet mund të pajtohen përmes një komisioni konference ose përmes shkëmbimit dhe miratimit të amendamenteve.