Nismë legjislative publike e paraqitur në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar nga një anëtar që nuk vepron si ministër i qeverisë. Ajo mund të vijë nga një deputet i Dhomës së Komuneve ose nga një anëtar i Dhomës së Lordëve. Nuk duhet ngatërruar me projektligjin privat, i cili trajton interesa të posaçme të personave, organizatave ose zonave të caktuara. Projektligji i një anëtari të parlamentit synon ndryshimin e ligjit të përgjithshëm.

Tematika mund të jetë e gjerë, por nisma duhet të respektojë rregullat për iniciativën financiare të Kurorës, të ushtruar nga qeveria. Kur projektligji kërkon autorizim të ri shpenzimesh publike, deputeti nismëtar nuk mund ta paraqesë vetë rezolutën financiare përkatëse; ky hap i takon qeverisë.

Në Dhomën e Komuneve një rrugë është shorti që zhvillohet në fillim të sesionit parlamentar dhe që cakton përparësinë për kohën e debatit. Për këto projektligje rezervohen zakonisht trembëdhjetë të premte në çdo sesion. Një rrugë tjetër është rregulli i dhjetë minutave, që i lejon deputetit të argumentojë shkurt pse duhet lejuar paraqitja e projektligjit. Ekziston edhe paraqitja formale pa një fjalim shpjegues. Projektligjet e nxjerra nga shorti kanë zakonisht më shumë mundësi për t'u miratuar, por shumë prej tyre dështojnë nga mungesa e kohës parlamentare.

Projektligjet e paraqitura sipas rregullit të dhjetë minutave rrallë bëhen ligj. Megjithatë, suksesi i tyre mund të matet edhe me vëmendjen parlamentare dhe publike që tërheqin për një çështje. Nismëtarëve u duhet mbështetje në të dyja dhomat dhe, shpesh, bashkëpunim nga departamentet qeveritare për hartimin. Kundërshtimi i vendosur i qeverisë ose pengesat procedurale mund t'ua bllokojnë përparimin.

Prania e një numri të mjaftueshëm deputetësh është veçanërisht e rëndësishme kur duhet mbyllur debati dhe kaluar në votim. Një mocion mbylljeje kërkon të paktën njëqind vota pro dhe më shumë vota pro sesa kundër. Ky është kusht për mbylljen e debatit, jo një prag i përgjithshëm prej njëqind votash për miratimin e çdo leximi të dytë.

Këto nisma kanë shkaktuar shpesh polemika. Në vitet 1960 ato u përdorën për reforma mbi kontracepsionin, homoseksualitetin, abortin dhe divorcin. Kritikët argumentonin se deputetët nuk kishin mandat të posaçëm zgjedhor për këto ndryshime dhe se koha e kufizuar e debatit nuk mjaftonte për çështje të rënda morale. Mbrojtësit i shihnin si shprehje të parlamentit sovran që vepron si ligjvënës i pavarur nga ekzekutivi.

Nga një pikëpamje praktike, projektligjet e deputetëve mund të përdoren për çështje që qeveria nuk arrin t'i përfshijë në programin e vet parlamentar. Ato mund të shërbejnë edhe për reforma që gëzojnë pajtim të gjerë shoqëror, por shkaktojnë kundërshtime të ndërlikuara brenda partisë qeverisëse.