Procesi i rregullt ligjor është kërkesa që ushtrimi i pushtetit dhe administrimi i drejtësisë të ndjekin rregulla e parime të përcaktuara, duke mbrojtur individin nga veprimi arbitrar. Ai është një parim themelor i qeverisjes së kufizuar dhe nuk nënkupton thjesht kryerjen e një formaliteti gjyqësor.

Një shprehje historike e rëndësishme gjendet në nenin 39 të Magna Carta-s së vitit 1215. Ai parashikonte se një njeri i lirë nuk mund të arrestohej, burgosej, privohej nga pasuria, nxirrej jashtë ligjit, dëbohej ose dëmtohej në mënyra të ngjashme, përveçse sipas një gjykimi të ligjshëm të të barabartëve të tij ose ligjit të vendit. Garancia fillestare kishte kufizime shoqërore që nuk përputhen me barazinë juridike moderne. Në zhvillimin e mëvonshëm, mbrojtja u zgjerua dhe shprehja ligji i vendit u lidh ngushtë me konceptin e procesit të rregullt.

Në Kushtetutën e Shteteve të Bashkuara, Amendamenti i Pestë i vitit 1791, pjesë e Deklaratës së të Drejtave, e ndalon qeverinë federale t'i heqë një personi jetën, lirinë ose pronën pa proces të rregullt ligjor. Amendamenti i Katërmbëdhjetë i vitit 1868 vendos një garanci të ngjashme kundrejt veprimeve të shteteve përbërëse. Formulimi flet për persona dhe nuk kufizohet vetëm te shtetasit amerikanë.

Këto klauzola kanë luajtur rol të rëndësishëm në jurisprudencën e Gjykatës së Lartë, veçanërisht në zhvillimin e mbrojtjes së të drejtave nga mesi i shekullit XX. Procesi i rregullt ka një anë procedurale, që lidhet me mënyrën e njoftimit, dëgjimit dhe vendimmarrjes, dhe, në doktrinën amerikane, edhe një anë materiale, që kufizon disa ndërhyrje në liri edhe kur procedurat formale janë ndjekur. Shtrirja e kësaj ane të dytë ka qenë objekt debati mbi rolin e gjykatave.