Situatë në të cilën veprimet e pabashkërenduara të pjesëmarrësve nuk sjellin rezultatin më të mirë që ata mund të arrinin përmes bashkëpunimit ose koordinimit. Shembuj të njohur në teorinë e lojërave janë dilema e të burgosurve dhe loja e përplasjes, ku secila palë përpiqet ta detyrojë tjetrën të tërhiqet, duke rrezikuar një rezultat të keq për të dyja.

Një grup problemesh ka të bëjë kryesisht me sigurimin e pritjeve të përbashkëta. Supozojmë se dy persona kanë rënë dakord të takohen nesër në Londër, por kanë harruar të caktojnë vendin dhe orën. Secili duhet të mendojë se çfarë ka gjasa të mendojë tjetri, duke përfshirë edhe atë që tjetri mendon për mendimet e tij. Nëse të dy zgjedhin një pikë të dallueshme, për shembull përpara Galerisë Kombëtare në mesditë, problemi zgjidhet. Nëse pritjet nuk përputhen, takimi dështon. Ky është një shembull i problemit të koordinimit, i afërt me çështjen e sigurisë së ndërsjellë për veprimin e tjetrit.

Problemet e thjeshta të koordinimit shpesh zgjidhen lehtë kur palët komunikojnë. Dilema të tjera, përfshirë lojën e përplasjes dhe dilemën e të burgosurve, janë më të vështira, sepse nuk mjafton vetëm të dihet çfarë synon pala tjetër; edhe nxitjet individuale mund ta pengojnë bashkëpunimin.

Një pengesë e rëndësishme është përfitimi pa kontribuar. Në politikë kjo shfaqet në pyetje si nëse duhet të paguaj vullnetarisht për një shërbim të përbashkët, të ndihmoj pastrimin e mjedisit ose të marr pjesë në votim. Rezultati kolektiv mund të jetë më i mirë nëse të gjithë kontribuojnë, por secili mund të parapëlqejë që koston ta mbajnë të tjerët dhe ai të përfitojë nga e mira e krijuar. Nëse të gjithë ose shumica veprojnë kështu, e mira publike nuk sigurohet. Prandaj organizimi, besimi, rregullat dhe nxitjet janë të rëndësishme për ta kthyer interesin e përbashkët në veprim të përbashkët.