Pretendim juridik i pushtetit ekzekutiv për të ruajtur konfidencialitetin e disa informacioneve ose komunikimeve përballë kërkesave të legjislativit ose gjykatave. Ai lidhet me nevojën për këshillim të sinqertë brenda qeverisë dhe, në raste të caktuara, me mbrojtjen e sekreteve ushtarake, diplomatike ose të sigurisë kombëtare.

Në Shtetet e Bashkuara, presidentët e kanë përdorur për të kundërshtuar dorëzimin e dokumenteve ose dhënien e dëshmive, përfshirë përpara komisioneve të Kongresit. Kushtetuta nuk e përmend shprehimisht me këtë emër, por baza e tij është nxjerrë nga ndarja e pushteteve dhe funksionet kushtetuese të presidencës. Kjo nuk krijon një të drejtë të përgjithshme dhe absolute për të mos dhënë llogari.

Në çështjen «Shtetet e Bashkuara kundër Nixon-it» më 1974, Gjykata e Lartë pranoi rëndësinë e konfidencialitetit presidencial, por hodhi poshtë pretendimin e pakufizuar të presidentit për të mbajtur të fshehta regjistrime që kërkoheshin si prova në procesin penal të lidhur me Watergate-in. Kërkesa e shqyrtuar vinte nga procedura gjyqësore, jo thjesht nga Kongresi. Gjykata vendosi se interesi i përgjithshëm për fshehtësi duhej t’i nënshtrohej nevojës së provuar dhe konkrete për prova në administrimin e drejtë të drejtësisë penale.