Shprehje kritike për zgjerimin e pushtetit presidencial deri në pikën ku kufizimet kushtetuese dhe kontrolli i legjislativit e i gjykatave bëhen të pamjaftueshme. Përdoret sidomos për presidencën amerikane dhe u bë e njohur nga libri i Arthur Schlesinger-it të ri, «Presidenca perandorake», i vitit 1973. «Perandorake» është metaforë për përqendrimin e autoritetit, jo emërtim zyrtar i sistemit shtetëror.

Argumenti lidhet veçanërisht me politikën e jashtme, kompetencat ushtarake dhe gjendjet e jashtëzakonshme. Roli i presidentit si komandant i përgjithshëm, nevoja për reagim të shpejtë, informacioni sekret dhe shtrirja ndërkombëtare e shtetit mund t'i japin ekzekutivit një epërsi të madhe praktike ndaj Kongresit. Përdorimi i marrëveshjeve ekzekutive dhe pretendimet e gjera për konfidencialitet mund të kufizojnë shqyrtimin publik ose parlamentar, megjithëse ligjshmëria dhe kufijtë e tyre duhen vlerësuar sipas rastit.

Në politikën e brendshme, presidenti përballet zakonisht me më shumë pengesa të dukshme: legjislacionin, kontrollin e fondeve nga Kongresi, miratimin e disa emërimeve nga Senati dhe shqyrtimin gjyqësor. Edhe në politikën e jashtme, kontrolli i Kongresit nuk zhduket automatikisht. Debati për presidencën perandorake shqyrton nëse këta mekanizma funksionojnë realisht apo nëse krizat dhe praktikat e akumuluara kanë zhvendosur ekuilibrin në favor të një personi dhe të aparatit të tij.

Termi nuk nënkupton se çdo president i fuqishëm është domosdoshmërisht jashtë kushtetutës. Ai shtron çështjen e dallimit midis udhëheqjes efektive të ekzekutivit dhe ushtrimit të pushtetit pa përgjegjshmëri të mjaftueshme.