Prerogativa është një kompetencë e posaçme që ushtrohet nga kreu i shtetit ose nga ekzekutivi pa pasur nevojë për një autorizim të ri të legjislativit për çdo veprim. Në traditën kushtetuese, ajo lidhet me fusha të rezervuara vendimmarrjeje, kompetenca të mbetura të Kurorës ose pushtete të veçanta të parashikuara nga kushtetuta. Një përligjje teorike gjendet te Locke-u: nevoja që të ekzistojë një autoritet përfundimtar i aftë të ruajë rendin dhe të veprojë kur rregullat e zakonshme nuk mjaftojnë.

Në demokracitë liberale, kushtetutat e përcaktojnë në mënyra të ndryshme shtrirjen e këtyre kompetencave. Monarkët kushtetues dhe disa presidentë parlamentarë, si presidenti gjerman, kryejnë kryesisht funksione përfaqësuese dhe formale, megjithëse mund të ruajnë kompetenca të kufizuara që fitojnë rëndësi në rrethana të veçanta. Përvoja e monarkisë spanjolle nën Juan Carlos-in tregon se edhe një monark kushtetues mund të luajë rol politik të rëndësishëm në një krizë. Më përgjithësisht, disa presidentë kanë kompetenca rezervë ose të jashtëzakonshme që synohen për situata të krizës politike dhe që, për vetë natyrën e tyre, ushtrohen rrallë.

Në Shtetet e Bashkuara, presidenti, si kreu i shtetit dhe i ekzekutivit, ushtron kompetenca të rëndësishme edhe jashtë gjendjeve të jashtëzakonshme: ndikon në nismat dhe programin legjislativ, në ruajtjen e rendit të brendshëm, në marrëdhëniet diplomatike dhe në komandimin e forcave të armatosura. Këto kompetenca veprojnë brenda kufizimeve që vendosin Kongresi, federalizmi dhe gjyqësori i pavarur. Megjithatë, në praktikën historike presidenca ka kërkuar dhe ushtruar autonomi të konsiderueshme në përdorimin e tyre.

Presidenca franceze e Republikës së Pestë është shembull i një kreu shteti me kompetenca të gjera kushtetuese. Presidenti kryeson Këshillin e Ministrave, emëron kryeministrin, merr pjesë në drejtimin e marrëdhënieve me fuqitë e huaja dhe, në kushtet kushtetuese, mund të thërrasë referendum. Përfundimi formal i detyrës së kryeministrit lidhet me paraqitjen prej tij të dorëheqjes së qeverisë; nuk është një pushtet i pakufizuar shkarkimi sipas dëshirës. Edhe kompetencat e jashtëzakonshme të nenit 16 u nënshtrohen kushteve kushtetuese. Pesha e këtyre kompetencave mund t'i japë presidentit rol drejtues në politikën qeveritare, por ai mbetet kushtetutshmërisht i dallueshëm nga kryeministri si drejtues i qeverisë. Raporti praktik ndërmjet tyre ndikohet nga përbërja e shumicës parlamentare.

Në Mbretërinë e Bashkuar, ku kushtetuta nuk është e përmbledhur në një dokument të vetëm, shumë prerogativa mbretërore janë shndërruar në kompetenca diskrecionale të ekzekutivit politik, të ushtruara në emër të monarkut. Historikisht ato kanë përfshirë politikën e jashtme, zhvillimin e luftës dhe emërime në forcat e armatosura e në administratën qendrore. Në këto fusha, prerogativa i ka lejuar ekzekutivit britanik një hapësirë të konsiderueshme veprimi jashtë procedurës së miratimit paraprak parlamentar. Kjo nuk nënkupton mungesë kontrolli: shtrirja e kompetencës, ligjet që e rregullojnë dhe përgjegjësia politike ose gjyqësore mbeten çështje të dallueshme nga autonomia për të ndërmarrë veprimin.