Politikë tregtare që synonte t’i lidhte Britaninë dhe territoret e varura prej saj në një hapësirë ekonomike të përbashkët, me tarifa të larta ndaj pjesës tjetër të botës dhe tarifa më të favorshme për shkëmbimet ndërmjet tyre. Ajo mbështetej në vizionin gjeopolitik të një perandorie detare të qëndrueshme dhe, në variantin më të fortë, të një ekonomie perandorake relativisht të vetëmjaftueshme.

Propozimi fitoi mbështetje në vitet 1890, kur u bë e qartë se ekonomia britanike nuk po e ndiqte ritmin e zhvillimit gjerman. Joseph Chamberlain e promovoi përmes Lidhjes për Reformën e Tarifave, por kundërshtimi i shumicës së kolegëve të tij konservatorë dhe unionistë në kabinet shkaktoi përçarje. Kjo çështje ndihmoi në disfatën e rëndë të qeverisë përballë liberalëve në zgjedhjet e vitit 1906.

Përkushtimi britanik ndaj tregtisë së lirë mbijetoi edhe pas Luftës së Parë Botërore, por u thye më 1931. Industria përpunuese britanike po humbte konkurrueshmërinë relative; Shtetet e Bashkuara dhe vende të tjera po ndiqnin politika më të mbyllura tregtare; ndërsa pas vitit 1929 kërkesa dhe tregtia botërore pësuan një rënie jashtëzakonisht të thellë. Këto zhvillime krijuan kushtet për ndryshimin e politikës.

Pas Konferencës së Otavës më 1932, sistemi i preferencës perandorake u zbatua pjesërisht në marrëdhëniet me dominionet vetëqeverisëse. Ai u përforcua nga formalizimi i zonës së sterlinës, që mbulonte afërsisht të njëjtën hapësirë, veçanërisht pas vendosjes së kontrolleve valutore më 1939.

Pas vitit 1945 sistemi u dobësua gradualisht. Ndryshimet në drejtimin e tregtisë e pakësuan rëndësinë e shkëmbimeve brenda Komonuelthit, ndërsa inflacioni dhe pjesëmarrja britanike në Shoqatën Evropiane të Tregtisë së Lirë zvogëluan avantazhin që krijonin tarifat preferenciale. Zhvlerësimi i sterlinës më 1967 dhe hyrja e Britanisë në Komunitetin Ekonomik Evropian më 1973 i dhanë praktikisht fund rolit të sistemit si themel i veçantë i politikës tregtare britanike.