Shprehje e përdorur nga S. E. Finer-i në librin kolektiv Politika kundërshtare dhe reforma zgjedhore, të redaktuar prej tij më 1975, për të përshkruar sistemin parlamentar britanik si një përballje të drejtpërdrejtë ndërmjet dy kundërshtarësh që kërkojnë përkrahjen e publikut. Në këtë model, partitë e mëdha e organizojnë politikën kryesisht si konflikt qeveri–opozitë.

Finer-i argumentonte se Partia Laburiste dhe Partia Konservatore ishin mbyllur në një përplasje shterpë qëndrimesh të skajshme. Ai shihte te reforma zgjedhore, të cilën kishte filluar ta mbështeste, një mundësi për ta thyer këtë ngërç. Përkrahësit e tezës përmendnin si shenja të problemit uljen e cilësisë së debatit parlamentar dhe kthimin e seancave të pyetjeve në përplasje partiake.

Kundërshtarët vërenin se partitë nuk kundërshtonin njëra-tjetrën për çdo gjë: për shembull, të dyja mund të bashkoheshin në kundërshtimin e reformës zgjedhore. Një kundërshtim tjetër ishte se përballja e përshkruar përbënte një sëmundje të përkohshme të praktikës politike dhe jo një pasojë të domosdoshme e të përhershme të parlamentarizmit britanik.