Politika e të ardhurave është një politikë qeveritare që synon të rregullojë ritmin e rritjes së pagave dhe të të ardhurave nga puna. Mjetet e saj mund të përfshijnë norma orientuese, kufij maksimalë të rritjes të shprehur në shumë monetare ose në përqindje, si dhe organe që shqyrtojnë marrëveshjet për paga.

Këto politika u përhapën në vendet e industrializuara gjatë viteve 1960, kur inflacioni i lidhur me presionin për rritje pagash, në kushtet e punësimit të plotë, u bë çështje qendrore e politikës ekonomike. Ideja ishte se negociatat për paga mund të nxisnin rritjen e kostove dhe të çmimeve. Pasojat inflacioniste të goditjes së parë të naftës, më 1973, e shtuan më tej përdorimin e politikave të të ardhurave si përpjekje për ta ulur inflacionin.

Ato shpesh u shoqëruan me kufizime ose masa për frenimin e çmimeve. Zbatimi mund të mbështetej në bashkëpunimin vullnetar të sindikatave dhe punëdhënësve, në detyrime ligjore ose në një ndërthurje të të dyjave. Kufizimet zbatoheshin shpesh më rreptësisht në sektorin publik. Politikisht, këto marrëveshje lidheshin me modele korporatiste, në të cilat qeveria, organizatat e punëdhënësve dhe sindikatat negocionin orientime të përbashkëta.

Gjatë viteve 1980, politikat e të ardhurave humbën përkrahje ndër qeveritë perëndimore për disa arsye. Papunësia më e lartë uli presionin për rritjen e pagave; rezultatet e shumë skemave të zbatuara gjatë dy dekadave të mëparshme ishin zhgënjyese; dhe qeveritë neoliberale në Shtetet e Bashkuara e në Britani parapëlqyen një qasje tjetër. Sipas tyre, detyra kryesore e qeverisë ishte të vendoste disiplinë monetare, në mënyrë që punonjësit të frenoheshin nga kërkesat për rritje të mëdha pagash dhe punëdhënësit të ishin në pozitë më të fortë për t'u rezistuar atyre.