Politika e çuarjes në prag të konfliktit është një strategji përmes së cilës një aktor e shtyn qëllimisht një krizë drejt rrezikut të një përplasjeje të rëndë, me shpresën se kundërshtari do të bëjë lëshime për ta shmangur atë. Termi lidhet veçanërisht me marrëdhëniet e superfuqive gjatë Luftës së Ftohtë, kur rreziku mund të përfshinte edhe luftën bërthamore.

Kriza e Berlinit më 1961 dhe kriza e raketave në Kubë më 1962 janë shembuj të njohur të kësaj logjike. Pesha e kërcënimit nuk mbështetet vetëm në dëshirën për ta nisur konfliktin, por edhe në krijimin e një situate ku ai mund të shpërthejë nga përshkallëzimi ose humbja e kontrollit. Në përdorim më të gjerë, termi përshkruan çdo manovrim politik me rrezik shumë të lartë, sidomos në marrëdhëniet ndërkombëtare.