Politikë ekonomike që synon të ndikojë në kushtet në të cilat prodhohen dhe ofrohen mallrat, shërbimet dhe puna. Ana e ofertës përcakton sasitë që prodhuesit janë të gatshëm të ofrojnë me çmime të caktuara. Në modelin e ekuilibrit të tregut, oferta bashkëvepron me kërkesën për të përcaktuar një çmim dhe një sasi ku kërkesa dhe oferta përputhen, pa mungesa dhe pa teprica të paplanifikuara.

Ekonomistët neoklasikë zakonisht i kushtojnë rëndësi aftësisë së tregjeve për t'u përshtatur drejt këtij ekuilibri, kur institucionet e përshtatshme dhe fleksibiliteti i çmimeve e lejojnë. Rryma të tjera, përfshirë qasje kejnsiane dhe marksiste, kundërshtojnë idenë se shumica e tregjeve e arrijnë domosdoshmërisht ose shpejt këtë gjendje në praktikë.

Emërtimi «politika të anës së ofertës» u përdor veçanërisht për disa politika të qeverive të djathta në vitet 1980, që synonin të pakësonin pengesat dhe ngurtësitë e tregjeve. Sipas argumentit neoklasik, tregu i punës mund të bëhet i ngurtë kur marrëveshjet kombëtare për pagat ose paga minimale ligjore pengojnë disa marrëveshje punësimi. Një punëtor, për të cilin punëdhënësi parashikon një prodhimtari dhe pagesë relativisht të ulët, mund të ishte i gatshëm ta pranonte punën, ndërsa punëdhënësi ta ofronte, por një kufi i detyrueshëm i pagës mund ta ndalonte marrëveshjen.

«Çlirimi» ose liberalizimi i anës së ofertës, në këtë përdorim, do të thotë heqje ose zbutje e kufizimeve të tilla për të lehtësuar marrëveshjet dhe përshtatjen e tregut. Ky arsyetim është i diskutueshëm politikisht dhe ekonomikisht. Kundërshtarët theksojnë se kufizimet mund të mbrojnë punëmarrësit nga pabarazia e fuqisë negociuese dhe e përshkruajnë heqjen e tyre, në rrethana të caktuara, si nxitje të shfrytëzimit. Prandaj një emërtim teknik i politikës nuk e zgjidh vetvetiu debatin për pasojat dhe drejtësinë e saj.