Marrëdhënia ndërmjet politikës dhe psikologjisë përfshin përdorimin e teorive dhe metodave psikologjike për të shpjeguar sjelljen politike, si edhe përdorimin e tyre praktik nga politikanët. Ky ndërthurim u zgjerua nga fillimi i shekullit XX, por zbatueshmëria dhe kufijtë e shpjegimeve psikologjike në politikë mbetën objekt debati. Psikologjia politike shqyrton se si personaliteti, përvojat e hershme, emocionet, perceptimet dhe marrëdhëniet në grup ndikojnë në bindjet dhe veprimet politike.

Përvoja e regjimeve fashiste sfidoi shpjegimet e mbështetura te ideja se modelet e personalitetit transmetoheshin në mënyrë të qëndrueshme nga një brez te tjetri dhe se kultura shoqërore siguronte, për këtë arsye, vazhdimësinë politike. Edhe shpjegimet që ia atribuonin ndryshimin vetëm strukturave ose funksioneve shoqërore e ekonomike u konsideruan të pamjaftueshme. Në këtë kontekst u zhvillua koncepti i personalitetit autoritar. Studiuesit kërkuan të shpjegonin si formimin e këtij personaliteti, ashtu edhe mbështetjen për udhëheqësit autoritarë, duke analizuar mjedisin familjar. Një hipotezë ishte se mungesa e perceptuar e dashurisë prindërore mund të nxiste zgjidhje të përfytyruara për privimin emocional, të shprehura më pas si dëshira të forta për sundim. Kjo është një hipotezë e një tradite teorike dhe jo shpjegim i provuar e i përgjithshëm për çdo mbështetje ndaj autoritarizmit.

Bindja masive ndaj fashizmit u analizua edhe përmes tre proceseve të mundshme psikologjike. Së pari, individi hiqte dorë nga ideali i vet personal dhe e zëvendësonte atë me figurën ose vullnetin e udhëheqësit. Së dyti, ai rikthehej në mënyra reagimi të ngjashme me varësinë fëmijërore, duke i lënë më shumë hapësirë idealit të grupit. Së treti, bëhej më i cenueshëm ndaj një paranoje kolektive të drejtuar kundër armiqve të përcaktuar nga regjimi. Në këtë lexim, marrëdhënia udhëheqës–masë mbështetej te nevoja emocionale dhe identifikime kolektive, përveç interesave ose bindjeve të vetëdijshme.

Psikologjia politike akademike e zgjeroi më pas fushën e saj drejt ngjarjeve dhe veprimeve më të zakonshme. Psikanaliza e pasuroi këtë studim, megjithëse vëmendja e vazhdueshme ndaj sindromës së personalitetit autoritar shpesh kritikohej si e tepruar në krahasim me shpeshtësinë dhe rëndësinë e sjelljeve të tjera. Studimet e përshtatjes së individit me rendin politik përfshinë sjelljen zgjedhore, opinionin publik dhe pjesëmarrjen, veçanërisht përmes partive. Talcott Parsons-i dhe Gabriel Almond-i i dhanë pjesëmarrjes në procesin demokratik një rol qendror në këtë përshtatje.

Megjithatë, studiuesit nuk pajtoheshin për shkaqet e vetë pjesëmarrjes. Disa e lidhën atë me stilet e udhëheqjes ose me mënyrat e tjera përmes të cilave elitat ushtronin kontroll politik; të tjerë me socializimin e hershëm, sidomos në shkollë. Kur nuk gjendeshin lidhje shkakore të qarta, shpjegimi prirej të kthehej te supozimi i formimit të qëndrueshëm të personalitetit dhe i stabilitetit politik. Atëherë pjesëmarrja ose përshtatja e pazakontë shpjegohej me rrethana të jashtëzakonshme dhe jo me një model sistematik, në mënyrë të ngjashme me disa analiza të personalitetit autoritar.

Një drejtim tjetër është studimi i vendimmarrjes në grup brenda elitave ekzekutive dhe bashkësive që hartojnë politika. Teoritë e marrëveshjes, pazarllëkut politik dhe negocimit, të marra nga psikologjia sociale, përdoren për të analizuar zgjidhjen e konflikteve dhe bashkërendimin e politikave. Kjo qasje është sfiduar nga analiza ekonomike e politikës dhe teoria e zgjedhjes racionale, të cilat e shpjegojnë vendimmarrjen si rezultat të ndërveprimit strategjik ndërmjet aktorëve që ndjekin qëllimet e tyre. Edhe disa autorë neomarksistë kanë përdorur modele të zgjedhjes racionale, duke i vendosur brenda kufizimeve më të gjera shoqërore e ekonomike. Në praktikë, veprimi politik mund të përmbajë njëkohësisht motive racionale dhe joracionale.

Zhvillimi akademik u shoqërua me përdorime praktike. Propaganda masive e regjimit të Hitlerit, veçanërisht veprimtaria e Goebbels-it, ishte një shembull skajor i përpjekjes për të ndikuar emocionet dhe bindjet kolektive. Më vonë, sidomos nga vitet 1960, përdorimi i mjeteve të komunikimit masiv u bë pjesë e zakonshme e politikës demokratike, për të nxitur pjesëmarrjen ose për të fituar zgjedhjet. Gjatë viteve 1980 marketingu politik u përhap nga Shtetet e Bashkuara në vende të tjera, përfshirë Mbretërinë e Bashkuar. Në këtë qasje programet partiake trajtohen si produkte dhe zgjedhësit si konsumatorë. Supozohet se secili ndjek në mënyrë racionale interesin e vet; kur sjellja e tyre nuk përputhet me këtë model, fushatat mund të përpiqen t'i nxisin ta vlerësojnë politikën pikërisht në këto terma.