Pluralizmi, në kuptimin e përgjithshëm, është pranimi i më shumë se një entiteti, parimi ose forme organizimi. Fjala përdoret në fusha të ndryshme, ku ideja e shumëllojshmërisë merr kuptime të veçanta. Në historinë kishtare ajo emërtonte mbajtjen e disa posteve ose përfitimeve kishtare nga i njëjti person, sidomos në Kishën Katolike para Reformacionit. Në filozofinë e fundit të shekullit XIX përdorej për teoritë që pranonin disa parime themelore të realitetit, në kundërshtim me monizmin, i cili e shpjegonte tërësinë nëpërmjet një parimi të vetëm.

Afërsisht në të njëjtën periudhë, në Shtetet e Bashkuara termi filloi të lidhej edhe me idenë se vendi mund të përbëhej në mënyrë të ligjshme dhe të qëndrueshme nga bashkësi etnike të dallueshme. Hebrenjtë amerikanë, irlandezët amerikanë dhe grupe të tjera nuk duhej domosdoshmërisht t'i humbnin veçoritë e tyre në një proces shkrirjeje të plotë kulturore. Ky kuptim i pluralizmit theksonte mundësinë e bashkëjetesës së përkatësive të ndryshme brenda një bashkësie politike.

Në teorinë politike, pluralizmi e sheh ekzistencën dhe veprimtarinë e grupeve si një tipar themelor të shoqërisë. Njerëzit marrin pjesë në bashkësi fshati ose lagjeje, sindikata, shoqata vullnetare, kisha dhe organizata të tjera. Ndërmjetësimi i këtyre lidhjeve dhe konkurrenca për ndikim kanë rëndësi më të madhe sesa një ndarje e vetme ndërmjet një klase që sundon dhe një klase të sunduar. Në gjuhën e këtij argumenti, lidhjet dhe ndarjet që përshkojnë shoqërinë vertikalisht mund të jenë më të rëndësishme se ndarja horizontale ndërmjet elitës dhe pjesës tjetër të popullsisë. Përkatësitë e shumëfishta mund të pengojnë përqendrimin e të gjitha konflikteve në një vijë të vetme.

Një pararendës i kësaj qasjeje ishte Félicité de Lamennais, i lidhur me gazetën franceze L'Avenir në fillim të shekullit XIX. Ai kritikonte si individualizmin, ashtu edhe universalizmin abstrakt të Iluminizmit dhe të Revolucionit Francez. Në këndvështrimin e tij, individi i shkëputur nga lidhjet shoqërore ishte vetëm një abstraksion: ekzistenca e tij shoqërore bëhej reale nëpërmjet pjesëmarrjes në një ose disa grupe.

Autorë pluralistë të mëvonshëm, përfshirë Robert Dahl-in dhe Nelson Polsby-n, e përshkruan jetën politike si konkurrencë ndërmjet grupeve që përpiqen të ndikojnë në vendime. Pluralizmi shpesh ndërthur dy pohime që duhen dalluar: pohimin përshkrues se shoqëria funksionon nëpërmjet grupeve dhe pohimin normativ se kjo mënyrë organizimi është e dëshirueshme. Jo çdo përdorim i konceptit presupozon barazi të plotë burimesh ose ndikimi ndërmjet grupeve.

Në krahasim me marksizmin dhe me disa teori të demokracisë radikale, pluralizmi mund të ketë karakter relativisht konservator. Kritikët argumentojnë se përshkrimi i politikës si konkurrencë grupesh mund të errësojë epërsinë e qëndrueshme të elitave dhe pabarazitë strukturore. Pluralistët, nga ana tjetër, theksojnë shpërndarjen e ndikimit, ndërthurjen e interesave dhe mundësinë e kundërpeshave shoqërore. Debati ka të bëjë si me mënyrën se si është organizuar pushteti, ashtu edhe me mënyrën se si duhet të organizohet.