Koncept që emërton një model tiparesh të personalitetit të lidhur me nënshtrimin ndaj autoritetit dhe me armiqësinë ndaj grupeve të konsideruara të huaja. U bë i njohur përmes studimit «Personaliteti autoritar», të kryer gjatë viteve 1940 nga studiues të lidhur me Universitetin e Kalifornisë në Berkeley dhe të botuar si libër më 1950. Studimi shqyrtonte prejardhjen psikologjike të antisemitizmit dhe lidhjen e tij me qëndrime më të gjera paragjykuese.

Autorët e përdorën termin për një model «etnocentrik», në të cilin grupi i vet merret si qendër dhe si masë vlerësimi për të tjerët. Tiparet e përshkruara përfshinin bindjen ndaj autoritetit, dogmatizmin, paragjykimin, përçmimin e dobësisë, tolerancën e ulët ndaj paqartësisë, armiqësinë ndaj anëtarëve të grupeve jashtë grupit të vet dhe besëtytninë. Koncepti synon të lidhë këto prirje në një strukturë të përbashkët psikologjike; nuk është thjesht sinonim i sjelljes urdhëruese ose i mbajtjes së një posti me pushtet.