Përhapja bërthamore është zgjerimi i zotërimit të armëve bërthamore dhe, në kuptim më të gjerë, përhapja e teknologjisë dhe e njohurive bërthamore që mund të përdoren për qëllime ushtarake. Dallohet përhapja horizontale, kur armë të tilla kalojnë në zotërim të shteteve që nuk i kishin, nga përhapja vertikale, kur shtetet që i zotërojnë rrisin numrin ose shpërndarjen e tyre.

Pas zbutjes së garës së armatimeve ndërmjet superfuqive në fund të Luftës së Ftohtë, vëmendja u zhvendos në masë të madhe drejt përhapjes horizontale. Ky është një përshkrim i një periudhe historike dhe nuk do të thotë se shtimi ose modernizimi i arsenaleve ekzistuese e humbi përgjithmonë rëndësinë.

Shqetësimi kryesor është se shtimi i zotëruesve dhe i armëve mund të rrisë mundësinë e përdorimit të tyre. Një argument kundërshtues pohon se përhapja e efektit frenues të armëve bërthamore mund të përmirësojë sigurinë në rajone ku luftërat konvencionale përsëriten. Sipas kësaj pikëpamjeje, frika nga shkatërrimi reciprok i bën udhëheqësit më të kujdesshëm. Debati përfshin vlerësime të ndryshme mbi qëndrueshmërinë e frenimit dhe rrezikun e gabimit, përshkallëzimit ose humbjes së kontrollit.

Teknologjitë bërthamore civile dhe ushtarake kanë lidhje që e bëjnë të vështirë ndarjen e plotë të dy fushave. Zhvillimi i kapaciteteve civile mund ta shkurtojë kohën që një shteti do t'i nevojitej për të fituar aftësi ushtarake, pa provuar vetvetiu se ai ka vendosur ta bëjë këtë. Termi shtet në prag bërthamor përdoret për vende që mund të kenë aftësi të padeklaruara ose potencial për t'i zhvilluar ato shpejt nëse ndryshon vendimi politik. Për këtë arsye, analiza e përhapjes përfshin si armët e deklaruara, ashtu edhe aftësitë, synimet dhe mekanizmat e kontrollit.