Konventë e qeverisjes parlamentare, veçanërisht e lidhur me kabinetin britanik, sipas së cilës vendimet e rëndësishme të politikës qeveritare merren në mënyrë kolektive dhe, pasi janë marrë, mbështeten publikisht nga të gjithë anëtarët e qeverisë. Ministrat nuk duhet ta përcaktojnë individualisht qëndrimin për çështje madhore përpara se ato të shqyrtohen në kabinet. Ata mund të shprehin kundërshtime gjatë diskutimit të brendshëm, por vendimi përfundimtar paraqitet si vendim i përbashkët.

Rëndësia praktike e konventës shihet në kërkesën që ministrat ta mbështesin qeverinë si në deklaratat publike, ashtu edhe në votimet parlamentare. Kundërshtimi i hapur, kur nuk është lejuar një përjashtim, zakonisht kërkon largimin nga detyra. Përkrahësit e konsiderojnë disiplinën kolektive të nevojshme për një qeverisje të qëndrueshme. Ajo është ndjekur edhe nga kabineti në hije, që synon t'u paraqitet zgjedhësve si alternativë e bashkuar dhe e aftë për të qeverisur.

Kritikët argumentojnë se kjo konventë mund ta ngushtojë debatin politik dhe t'u japë pamjen e miratimit të përbashkët politikave të kryeministrit, edhe kur një pjesë e madhe, ose shumica, e ministrave i kundërshtojnë privatisht. Prandaj marrëdhënia ndërmjet unitetit publik dhe diskutimit real brenda qeverisë është thelbësore për vlerësimin e saj.

Konventa mund të zbutet në rrethana të caktuara, për shembull kur lejohet votë e lirë për projektligje të paraqitura nga parlamentarë jashtë qeverisë. Vetë prejardhja e një projektligji nga një deputet nuk e heq automatikisht disiplinën kolektive. Përjashtime më të rralla bëhen kur qeveria është thellësisht e ndarë për një çështje madhore dhe përçarja kërcënon vazhdimësinë e saj. Kështu, në qeverinë britanike të viteve 1974–1975, ministrave iu lejua të mbanin qëndrime të ndryshme gjatë fushatës së referendumit të vitit 1975 mbi vazhdimin e anëtarësisë në Komunitetin Ekonomik Evropian. Kjo mundësoi që mosmarrëveshja për atë çështje të mos sillte domosdoshmërisht shpërbërjen e qeverisë.