Pikëpamje sipas së cilës shteti duhet të nxisë mënyra jetese që konsiderohen moralisht të vlefshme, në vend që roli i tij të kufizohet në sigurimin e një kuadri asnjanës ku secili ndjek vetë përfytyrimin e tij për jetën e mirë. Pyetja qendrore është nëse institucionet publike duhet të bëjnë gjykime mbi vlerën e mënyrave të jetesës dhe t'i mbështetin disa prej tyre.

Marrëdhënia e perfeksionizmit me liberalizmin është e debatueshme. Për aq sa liberalizmi identifikohet me asnjanësinë e shtetit dhe rolin e tij si mjet për synimet e individëve, perfeksionizmi duket se bie në kundërshtim me të. Por brenda traditës liberale ka edhe qëndrime perfeksioniste. Dallimi i John Stuart Millit midis kënaqësive më të larta dhe më të ulëta, brenda një kuadri utilitarist, tregon një angazhim ndaj vlerësimit cilësor të jetës njerëzore. Joseph Raz-i ofron një shembull tjetër duke mbrojtur nxitjen e autonomisë personale si një veprimtari të ligjshme të shtetit.

Perfeksionizmi liberal mund të krahasohet me teoritë e së mirës njerëzore brenda traditës së së drejtës natyrore, por këto të fundit nuk çojnë domosdoshmërisht në përfundime liberale. Ai duhet dalluar edhe nga idetë e shekujve XVIII dhe XIX mbi përsosshmërinë e njeriut. Këto ide të hershme theksonin aftësinë e njerëzve për t'iu afruar përsosjes; perfeksionizmi politik trajton kryesisht të drejtën dhe detyrën e shtetit për të dalluar e përkrahur mënyra jetese me vlerë morale.