Ideja se interesat e një personi ose grupi mund të përfaqësohen në procesin e vendimmarrjes edhe kur ai nuk ka të drejtë të votojë për vendimmarrësit. Përfaqësimi, në këtë kuptim, nuk mbështetet domosdoshmërisht në autorizimin zgjedhor, por në pretendimin se drejtuesit i njohin dhe i marrin parasysh interesat e atyre që nuk votojnë.

Para Aktit të Madh të Reformës të vitit 1832 në Angli, kundërshtarët e zgjerimit të së drejtës së votës argumentonin shpesh se shtresat pa të drejtë zgjedhjeje ishin tashmë të përfaqësuara virtualisht në Parlament. Historianë shoqërorë të shekullit XX, si E. P. Thompson-i, kanë pranuar pjesërisht se politika duhej t'u kushtonte vëmendje edhe interesave të të varfërve urbanë, sepse këta kishin aftësinë të ngrinin trazira. Në këtë rast, ndikimi nuk vinte nga vota, por nga reagimi i pritshëm që autoritetet dëshironin ta shmangnin.

Ky mekanizëm i parashikimit të reagimeve ndihmon të kuptohen si raste të hershme, për shembull në Perandorinë Romake, ashtu edhe marrëdhënie moderne në Shtetet e Bashkuara e në Mbretërinë e Bashkuar. Ai mund të veprojë edhe për njerëz që kanë të drejtë vote, sepse ndikimi i tyre nuk shterohet te pjesëmarrja zgjedhore.

Përfaqësimi virtual mund të duket paternalist dhe jodemokratik, veçanërisht kur përdoret për të justifikuar përjashtimin e të rriturve nga votimi. Megjithatë, kundërshtimi modern lidhet shpesh me shtrirjen e pretendimit, jo me çdo zbatim të mundshëm të tij. Shoqëritë moderne e pranojnë në praktikë përfaqësimin e interesave të fëmijëve nga të rriturit dhe institucionet, edhe pse fëmijët nuk marrin pjesë në zgjedhjen e tyre.