Një nga konceptet themelore të politikës, që mbart disa kuptime të ndryshme dhe nganjëherë të papajtueshme. Kuptimi i hershëm i foljes «përfaqësoj» lidhej me paraqitjen artistike: aktori e sillte sërish të pranishëm një personazh përmes interpretimit. Nga shekulli XVI termi mori edhe kuptimin e veprimit në emër të dikujt tjetër mbi bazën e një autorizimi, si avokati për klientin ose ambasadori për monarkun.

Ky veprim në emër të tjetrit mund të kryhet edhe nga një person juridik për një grup njerëzish. Një trajtim klasik gjendet në kapitullin e gjashtëmbëdhjetë të «Leviathanit» të Thomas Hobbes-it. Sovrani i Hobbes-it nuk duhet të jetë domosdoshmërisht një individ; mund të jetë edhe një asamble, por trajtohet si një person juridik i vetëm. Ai përfaqëson njerëzit që, përmes marrëveshjeve të ndërsjella, ia kanë kaluar autoritetin për përdorimin e të drejtave të tyre natyrore. Gjatë Luftës Civile angleze u zhvillua prej këtij kuptimi ideja e përfaqësuesit si delegat i autorizuar në një kuvend ligjvënës ose këshillues, që është ndër kuptimet më të zakonshme politike të termit.

Kuptimi i përfaqësimit si pasqyrim çon te modeli i «mikrokozmosit». Gjatë Revolucionit Amerikan, John Adams argumentonte se legjislativi duhej të ishte një portret në miniaturë i popullit, duke menduar, ndier, arsyetuar dhe vepruar si ai. Kjo ide lidhet me nocionin e përfaqësueshmërisë statistikore. Në një kampionim të thjeshtë të rastësishëm, çdo pjesëtar i popullsisë ka të njëjtën mundësi përzgjedhjeje; ndërsa në kuptimin përshkrues, një kampion quhet përfaqësues kur përbërja e tij pasqyron përpjesëtimet e grupeve të rëndësishme të popullsisë. Mundësia e barabartë e përzgjedhjes dhe përputhja faktike e çdo përpjesëtimi nuk janë e njëjta gjë. Në politikë, zakonisht merren parasysh mosha, gjinia, klasa dhe përkatësia racore ose etnike.

Modeli i marrëdhënies ndërmjet autorizuesit dhe agjentit e kupton përfaqësimin si veprim në emër të dikujt. Kur një person përfaqëson vetëm një tjetër, marrëdhënia është relativisht e qartë: agjenti duhet t’i shërbejë interesit të autorizuesit, brenda një hapësire gjykimi që ndryshon sipas rastit. Sa liri duhet të ketë përfaqësuesi politik është një debat klasik, i lidhur veçanërisht me Edmund Burke-un dhe me dallimin ndërmjet delegatit që zbaton udhëzime e përfaqësuesit që përdor gjykimin e vet.

Vështirësia shtohet kur një përfaqësues vepron për shumë njerëz. Një zonë zgjedhore mund të ketë interesa të përbashkëta, por vetëm individët shprehin parapëlqime dhe ato mund të kundërshtojnë njëra-tjetrën. Kë duhet të përfaqësojë deputeti në rast mospajtimi? Përgjigjja se ai përfaqëson shumicën e votuesve nuk është gjithmonë faktikisht e saktë. Në një sistem të shumicës relative ai mund të fitojë pa mbështetjen e shumicës së votuesve; sisteme si vota alternative synojnë ta lidhin fitoren me një shumicë të formuar përmes renditjes së parapëlqimeve.

Dy modelet mund të bien ndesh. Një parlament mund ta pasqyrojë saktësisht përbërjen shoqërore të elektoratit, por të mos bëjë atë që duan votuesit. Ai do të ishte përfaqësues si mikrokozmos, por jo si agjent i interesave të tyre. Edhe e kundërta është e mundur: deputetët mund t’i realizojnë dëshirat e votuesve pa pasqyruar statistikisht përbërjen e tyre. Konceptimi i mikrokozmosit lidhet shpesh me përfaqësimin proporcional dhe vëmendjen ndaj përbërjes së parlamentit. Konceptimi i agjentit lidhet më shumë me qasjet mazhoritare dhe me vendimet që merr parlamenti.

Një dimension tjetër është drejtësia e ndarjes së zonave dhe kuptimi i parimit që çdo votë të ketë peshë të barabartë. Në Shtetet e Bashkuara, vendimi «Baker kundër Carr-it» i vitit 1962 hapi rrugën për shqyrtimin gjyqësor të pabarazive të ndarjes zgjedhore. Vendime të mëvonshme, përfshirë «Wesberry kundër Sanders-it» më 1964, kërkuan barazi sa më të madhe të popullsisë ndërmjet zonave kongresionale. Një çështje tjetër, shumë më e debatueshme, ka qenë formimi i zonave ku afroamerikanët ose amerikanët me prejardhje hispanike përbëjnë shumicën, me synim mundësimin e përfaqësimit të pakicave.

Në krahasim, në Mbretërinë e Bashkuar të vitit 1992, elektoratet e zonave ndryshonin nga 22 784 në 99 838 zgjedhës, pa shkaktuar një debat publik në përpjesëtim me madhësinë e dallimit. Ky shembull historik tregon se dy vende të konsideruara demokraci përfaqësuese mund të mbështeten në standarde dukshëm të ndryshme për përfaqësimin e drejtë.