Pëlqim që nuk shprehet drejtpërdrejt me fjalë ose me një deklaratë të qartë, por nxirret nga sjellja, nga pranimi i një praktike ose, në rrethana të caktuara, nga mosveprimi i personit. Ai dallohet nga pëlqimi i shprehur, ku personi e pohon në mënyrë të qartë pranimin e tij.

Në teorinë politike, pëlqimi i heshtur përdoret për të shpjeguar se si një individ mund të konsiderohet se pranon autoritetin e qeverisë pa nënshkruar një marrëveshje të posaçme. John Locke-u e dallonte pëlqimin e shprehur nga ai që i atribuohet njeriut për shkak të mënyrës se si vepron ose nuk vepron. Vështirësia qëndron te përcaktimi i sjelljeve që japin arsye të mjaftueshme për ta nxjerrë këtë përfundim. A tregon mungesa e kundërshtimit një pranim të vërtetë, apo vetëm frikë, pamundësi për t'u larguar, mungesë informacioni ose mospërfillje?

Përderisa pëlqimi përdoret për të përligjur pushtetin ose për t'i ngarkuar individit përgjegjësi, ai duhet të lidhet me mundësinë reale të zgjedhjes, me mungesën e shtrëngimit dhe me njohjen e domethënies së veprimit. Prandaj heshtja nuk mund të barazohet automatikisht me pëlqimin. Fuqia e këtij të fundit varet nga rrethanat dhe nga arsyet që e bëjnë të besueshëm interpretimin e sjelljes si pranim.